Bus routes..

Όσο κι αν προσπαθώ να εκφραστώ σε μια γλώσσα που δεν μου ανήκει -και πολύ πιθανόν να μην γίνει ποτέ, ούτε στο ελάχιστο, δική μου- τόσο η σκληρή πραγματικότητα θα με χτυπά κατευθείαν στα μούτρα· θα είμαι πάντοτε ανάπηρη, μισή, τόσο λίγη. Τι κι αν πασχίζω να βρω ένα εισιτήριο για άλλους κόσμους, δεν μπορώ να υπερνικήσω τα εμπόδια, ούτε να ξεγελάσω τους σεναριοφύλακες. Τα όρια του κόσμου μου θα είναι αυτά και οποιαδήποτε προσπάθεια να ξεμακρύνω λιγάκι παραπάνω, κατα πάσα πιθανότητα, θα έχει μία αποκρουστική επίγευση στη γλώσσα. Σαν την επίγευση που μου αφήνει το καπνισμένο ουίσκι. Όμως αυτό κατάλαβα πως δεν μου ταιριάζει από το πρώτο sgriob στο άνω χείλος μου και το απέρριψα. Γιατί η εμμονη μου αυτή όμως με τις άλλες γλώσσες, με τους άλλους κόσμους, συνεχίζει να εμμένει; Γιατί χρειάζομαι τόσο αδηφάγα κι άλλους κόσμους να τριγυρίζω;

Ίσως φοβάμαι μην αρχίσω να μυρίζω αυτή τη μυρωδιά ναυθαλίνης και φαρμάκων που μυρίζουν συνήθως οι ηλικιωμένοι που μπαίνουν στο πρωινό μου λεωφορείο, πριν καν κλείσω τα 30. Όμως να τι κάνω εγώ, καθώς τους περιεργάζομαι. Κάθομαι στη γωνιά μου, σαν φοβισμένο σκυλί. Στην ίδια αυτή θέση πάνω από τη μηχανή. Τόσο άβολη και αποκρουστική. Γουργουρίζει καθ’ όλη τη διάρκεια της διαδρομής και προς δυστυχία μου, η στάση μου είναι στο τέρμα. Έτσι έχω χρόνο να αραδιάσω όλες τις βδελυρές μου σκέψεις στο χαρτί, για να μην τις ουρλιάξω στον πρώτο που θα συναντήσω μπρος μου με το που κατέβω. Τόσο μάταιες όμως και τόσο άτακτα συγχροτισμένες στο χαρτί σαν κι εμένα, που σε λίγο θα κλείσω το τετράδιό μου και θα βγω από την αυτόματη πόρτα, για να μπω μονάχα στον κόσμο, μέχρι να πάρω το λεωφορείο του γυρισμού.

Θα συγχροτιστώ ανάμεσα σε αδιάφορα πρόσωπα που δεν συγκινούν την ψυχή μου και απλά προτάσουν μία συνειδητοποίηση που προσπαθώ να αγνοήσω και να θάψω βαθιά μέσα μου· είμαι ίσως λιγάκι πιο αδιάφορη από ολους εκείνους που καθημερινά χαιρετώ. Μόνο που η δική μου αδιαφορία κρύβεται στο τελευταίο από τα κουτιά δώρου που πουλάνε σε εκείνον τον δρόμο, που πάντοτε ξεχνώ το όνομά του. Και ο δικός μου φιόγκος έχει αλλάξει κι έχει γίνει κόμπος για να μην μπορεί να ανοίξει το περιεχόμενου του κουτιού, άμα δεν το κόψεις, ανεπιστρεπτί.

Advertisements

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Change )

Connecting to %s