Flashbacks..

Αποφάσισα να ψαχουλέψω το παλιό μου blog των blogspot εποχών ( http://mysmallperfectworld.blogspot.com ). Δεν ξέρω γιατί· ίσως ήθελα να δω τι έγραφα, για να ξαναθυμηθώ ποια ήμουν κάποτε.. Και να δω εάν είμαι η ίδια ακόμα.. Παράξενο να διαβάζεις λέξεις και άλλοτε να νιώθεις κάθε μία τους κι άλλοτε να απορείς για το τι είχες στην καρδιά σου..

[ 28/6/2011, Cold soul – Angie Mattson

Είναι ωραίο να ξαναγυρίζεις πίσω σε μέρη που σε έχουν αγγίξει και έχουν μεγάλη σημασία για εσένα. Σε κάνουν να νιώθεις ασφαλής, προστατευμένος. Σου έρχονται στο μυαλό όλες οι αναμνήσεις και θυμάσαι τα περιστατικά, αλλά κυρίως τα άτομα, που έκανα το μέρος εκείνο ξεχωριστό, δικό σου. Γιατί το σημαντικότερο δεν είναι ούτε το μέρος, ούτε η εποχή, ούτε ακόμη και αυτά που κάνεις. Το πιο σημαντικό που κάνει τις αναμνήσεις αξέχαστες και τόσο δυνατές είναι τα άτομα που τις μοιράστηκες μαζί τους. Βλέπεις το πρόσωπό τους και θυμάσαι όλη τη χαρά, την ξεγνοιασιά, και την αθωότητα που μοιράστηκες μαζί τους. 
Όμως αυτό που κάνει ένα μέρος τόσο σημαντικό είναι μερικές φορές και τα όνειρα. Όποιος πει πως δεν έχει ονειρευτεί μια σκηνή στη ζωή του που δε συνέβη ποτέ, αλλά εύχεται κάθε μέρα, και ίσως μετανιώνει που δεν έκανε κάτι για να πραγματοποιηθεί, λέει ψέματα. Ή απλά κρύβεται από την αλήθεια. 
Η νοσταλγία έχει πολλά πρόσωπα και πολλές αιτίες. Μπορεί να μας λείπει ένα πρόσωπο που έχουμε περάσει πολλά μαζί του και ευχόμαστε να μπορούσαμε να ξαναζήσουμε παρόμοιες στιγμές και στο μέλλον. Μπορεί να μας λείπει κάποιος αγαπημένος που έφυγε, και ευχόμαστε να μπορούσαμε έστω και για λίγο να τον ξαναδούμε,ακόμη και αν ξέρουμε πως δεν γίνεται, συνεχίζουμε να ελπίζουμε. Και μπορεί να μας λείπει ένα πρόσωπο που αν και δεν έχουμε ζήσει πολλά μαζί του, ξέρουμε πως αν μας είχε δοθεί η ευκαιρία θα μπορούσαμε να ζήσουμε τόσα και να νιώσουμε όσα θα μας έφταναν για δυο ζωές. Αυτή η νοσταλγία είναι η χειρότερη. Σου λείπει κάτι που δεν έζησες ποτέ, ή που ζεις εσύ μόνο κάθε βράδυ στα όνειρά σου. 
Τραγικό, πολύ, όμως το πιο τραγικό είναι να αγνοείς πως έτσι όπως νιώθεις εσύ, νιώθει και το πρόσωπο που σκέφτεσαι και νοσταλγείς. Και αυτός ο φαύλος κύκλος δίχως τελειωμό, όχι μόνο σε κουράζει και σε μελαγχολεί, αλλά κάνει τις πράξεις σου ανούσιες και άτοπες. Μετανιώνεις, θυμώνεις, κλαις αλλά ξέρεις πως τίποτα δεν θα αλλάξει. Και μόλις το αποδεχτείς καταλαβαίνεις πως τίποτα από όσα κάνεις και θες δεν έχουν αξία, ή μάλλον, δεν έχουν την αξία που θα μπορούσαν να έχουν αν δεν τα έκανες μόνη σου. 
Έτσι παγώνεις. Μέσα σε όλη αυτή τη ματαιότητα επιλέγεις να μην νιώθεις τίποτα, γιατί αυτά που νιώθεις πονάνε. Όσος καιρός και αν περάσει συνεχίζεις να θυμάσαι, και αυτό είναι που το κάνει ακόμα πιο δύσκολο. Με τη θύμηση έρχεται η ελπίδα, αλλά αυτή η ελπίδα διαλύεται με τη συνειδητοποίηση ότι τα όνειρα δεν γίνονται σχεδόν ποτέ πραγματικότητα. Πρέπει να σε αγαπάει κάποιος εκεί ψηλά πολύ για να καταφέρεις να πεις, “εντάξει, έχω αυτό ακριβώς που θέλω, αυτό ακριβώς που έψαχνα, αυτόν ακριβώς που με συμπληρώνει”. Και επειδή κάτι τέτοιο είναι σπάνιο, έως ακατόρθωτο, προτιμάς να μην νιώθεις τίποτα από το να νιώθεις τα πάντα… ]

Προσθέτω επιπλέον κομμάτι που ανακάλυψα από το Youth του Paolo Sorrentino· μια ακόμα μαγική ταινία που δημιούργησε.. Και σπεύσατε να την απολαύσετε στη μεγάλη οθόνη. Τέτοια κινηματογραφική ομορφιά βιώνεται σε σκοτεινές αίθουσες..

Advertisements

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Change )

Connecting to %s