25η ώρα

tumblr_inline_ngw7aavo4D1r6o7h0Η εικοστή πέμπτη ώρα είναι η ώρα πριν οι δείχτες του ρολογιού μηδενιστούν, λίγο μετά το 24.

Η εικοστή πέμπτη ώρα είναι μια αστραπή πριν τον μακρόσυρτο κεραυνό, ανάμεσα σε δύο αεικίνητους δείχτες· μια ανάσα.

Η εικοστή πέμπτη ώρα είναι η ώρα η απόλυτα δική μας. Η ώρα που σου κρατώ το χέρι αχόρταγα.

Η εικοστή πέμπτη ώρα είναι εκείνη που θα μας βρίσκει αγκαλιά να τριγυρίζουμε τον κόσμο. Που θα σου ψυθιρίζω ‘Mon amour” με ένα –ρ, μακρόσυρτο και γαργαλιστό σαν άλλη Jane Birkin. Kαι θα σε φιλώ υπό τη σκιά του Πύργου του Άιφελ.

Η εικοστή Πέμπτη ώρα θα είναι εκείνη που θα γέρνω στον ώμο σου για να κοιτάξω τον Πύργο της Πίζας ίσιο, ή που θα κλείνουμε τα μάτια για να ακούσουμε τη φωνή του Ιμάμη να ηχεί από τα μεγάφωνα στο Μπλε Τζαμί. Που θα σχηματίζουμε αγγέλους στο χιόνι και θα κυνηγάμε το βόρειο σέλας που θα ξεφεύγει μακριά. Η ώρα που θα αφήνουμε ένα τσιγάρο στον Καζαντζάκη για να καπνίσουμε μαζί του κι ένα ποίημα στον Κάφκα για να μας συντροφεύει σε περίπατο στην πόλη του.

Η εικοστή Πέμπτη ώρα θα είναι γεμάτη με όλες τις στιγμές που ζήσαμε, και με όλα τα όνειρα τα απραγματοποίητα που πόθησε η ψυχή μας. Λίγο από εσένα, λίγο από εμένα. Και πολύ από το Εμείς. Μόνο που την εικοστή πέμπτη ώρα, όλα θα έχουν μπλεχτεί. Σαν τη ζύμη από τους κουραμπιέδες που φτιάχναμε μαζί. Θα είναι γεμάτη με τη θολούρα των ανασών μας που έκαναν κάποτε την εικόνα έξω από τα τζάμια μας δυσδιάκριτη. Με την ομορφιά των σωμάτων μας που τα έλουζε το σεληνόφως καθώς χάνονταν τα όριά τους κι έμπλεκαν μεταξύ τους. Με τις φωνές, τους καβγάδες μας, με τις θλίψεις μας, με τα γέλια μας. Με τον φόβο μη χάσει ο ένας τον άλλο. Και τον φόβο μην παραμείνουμε για πάντα μαζί..

Η εικοστή πέμπτη ώρα μου θα είσαι εσύ. Που όσα χρόνια κι αν περάσουν, θα ξαναπαίζεις βασανιστικά σαν ένα ολόγραμμα μπροστά μου και θα επαναφέρεις στην ψυχή μου το παιδί, το κορίτσι, τη γυναίκα. Το Όλον. Θα είσαι αυτό που θα γλιστράει από τα χέρια μου όσο κι αν προσπαθώ να το συγκρατήσω. Θα είσαι όμως κι αυτό που ξέρω πως πρέπει πάντοτε να κυνηγώ, γιατί ανάμεσα στα δάχτυλά μου πρέπει να φωλιάσουν τα δικά σου.

Η εικοστή πέμπτη ώρα είναι οι λέξεις που ένιωθα βαθιά μέσα στην ψυχή μου, μα ποτέ δεν μπόρεσα να αρθρώσω ή να γράψω στο χαρτί. Όλες οι σελίδες που δεν πρόφτασα να γυρίσω, οι τίτλοι τέλους που δεν κατάφερα να δω.  Όλες οι λέξεις που δεν κατάφερα να σου ψιθυρίσω. Τα γράμματά μου που δεν τόλμησα ποτέ να σου χαρίσω και που ακόμα, σκονισμένα και κιτρινισμένα, έχουν μείνει στο μυστικό μας μέρος, που ούτε εσύ, ούτε κι εγώ τολμάμε να επισκεφθούμε ξανά.

Η εικοστή πέμπτη ώρα, έχει άραγε χαθεί; Εμείς οι δύο πάλι, είμαστε ακόμα κάπου μαζί;

δημοσιεύθηκε την 1η Ιανουαρίου 2015
στο πλαίσιο του 25th Hour project του Γιώργου Ιατρίδη
στο: http://bit.ly/1MvZSkS

Advertisements

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Change )

Connecting to %s