Ο ομορφότερος τρόπος να πεθάνω.

Εάν κάποιες νύχτες σβήναμε όλα μας τα φώτα και στρέφαμε τα μάτια μας στον ουρανό, όλα θα ήταν ομορφότερα. 

Θα σου πω τι θέλω να κάνω κάποιο βράδυ. Θέλω να ανέβω στο ψηλότερο κτήριο που υπάρχει σε ολόκληρο τον κόσμο, μέχρι ψηλά ψηλά, στην ταράτσα του. Να είμαι πιο ψηλά από κάθε άλλο άνθρωπο που έχει κι αυτός σφηνωμένα τα πόδια του στη γη σαν κι εμένα. Θέλω να φορέσω τα γυαλιά μου για να μπορέσω να δω τον κόσμο πεντακάθαρα. Πρώτα προς τα κάτω και μετά, αφού έχω γεμίσει με εικόνες της πραγματικότητας, θέλω να στρέψω το βλέμμα μου ψηλά. Να παρατηρήσω τον ουρανό, να διακρίνω τι χρώμα είναι. Είναι μαύρος, αλήθεια, όπως τόσοι του καταλογίζουν, ή απλώς ένα βαθύ μπλε, στο χρώμα του μελανιού; Θα έχει άραγε σύννεφα να μου τον κρύβουν;

Σύννεφα που θα τον βάφουν πότε γκρι, στο χρώμα της ξεχασμένης στάχτης, σαν σε ένα τζάκι που έχει χρόνια να αναφτεί και πότε λευκό, στο χρώμα του μαλλιού της γριάς, λίγο πριν το αγγίξει η γλώσσα ενός μικρού παιδιού και το κάνει να κολλήσει στο μουτράκι του, βάφοντάς το ροδαλό. Ίσως πάλι να δεσπόζει ένα φεγγάρι ολόγιομο που αν το κοιτάξεις πολλή ώρα θα αρχίσει να σου φανερώνει τα μυστικά του και λίγο πριν στα ψιθυρίσει, πάντα θα χαμηλώνεις το βλέμμα. Το μόνο αποτύπωμα από την υπόνοια της γνώσης που αρνήθηκες θα είναι μια αχνή, φωτεινή, στρογγυλή κουκκίδα για μερικά δευτερόλεπτα, σαν το φλας από μια φωτογραφία που κάηκε και δεν αποτυπώθηκε ποτέ κάποια εικόνα. Μα πάλι, μπορεί το φεγγάρι να αποχαιρετά τους λιλιπούτειους παρατηρητές του και να δίνει σιγά σιγά τη φωτεινάδα του στους αέναους συντρόφους του που λαμπυρίζουν πάντοτε, είτε νεκροί είτε ζωντανοί.

Θέλω με μεγάλη προσοχή να αποτυπώσω στην ψυχή μου, στο δικό μου κέρινο εκμαγείο, όλα όσα βλέπω. Και να περιμένω μέχρι να πάψει να είναι μαλακή αυτή η ψυχή, η αιώνια αδηφάγα. Να περιμένω μέχρι να χορτάσει από την απεραντοσύνη του ουρανού, κι ας φοβάμαι, κι ας ξέρω, πως και όλες τις εικόνες του κόσμου να μπορούσα στη μικρή μου ζωούλα να δω, ποτέ δεν θα έπαυσε αυτός ο πόνος πίσω από το δέρμα μου. Αυτή η κάψα κι ο ψίθυρος αυτός που αρθρώνει τις λέξεις κι άλλο.. κι άλλο.. Όταν όμως δεν θα είχα τι άλλο πια να κοιτάξω στον ουρανό, και όταν τα μάτια μου θα άρχιζαν να πονούν από την προσπάθεια να κοιτάξω το σκοτάδι, τότε θα κλείσω απότομα τα μάτια μου. Γρήγορα και ξαφνικά πριν οι εικόνες μου ξεφύγουν. Θα πιάσω τα γυαλιά μου και θα τα πετάξω κάτω στο κενό, μετρώντας να δω σε πόσα δεύτερα θα ακούσω τον ήχο της διάλυσης. Δεν θα ακούσω τίποτα. Και θα χαμογελάσω.

Τότε θα νιώσω λιγάκι πιο θαρραλέα. Θα πετάξω το μπουφάν μου κάτω και θα ανέβω ακόμα ακόμα ακόμα πιο ψηλά στις μύτες των ποδιών μου. Θα προσπαθήσω να ακούσω όλα όσα δεν φτάνουν στα αυτιά μου. Θα ψιθυρίσω μερικές λέξεις στον αγέρα να τις φυλακίσει για πάντα στην ελευθερία του. Και τότε πια θα νιώθω πλήρης. Η πορεία μου πάνω σε αυτό το ζωντανό πλάσμα που με φρόντισε με την ανάσα και την τροφή του θα έχει απόλυτα ολοκληρωθεί. Τότε θα πηδήξω. Μα δεν θα φτάσω ποτέ στο έδαφος. Ποτέ ξανά. Θα πετάξω για πάντα, φυλακισμένη κι εγώ στην ελευθερία μου. Ή ελεύθερη πια από τη φυλακή μου. Όπως όλοι οι αιθεροβάμονες που κάποτε μαθαίνουν να ζουν στον αέρα.

Αυτός θα ήταν ο ομορφότερος τρόπος να πεθάνω. 

354290-imagesCAVB51WG9090

Advertisements

2 comments on “Ο ομορφότερος τρόπος να πεθάνω.

  1. MNefeli says:

    Ψιτ ψιτ κοπελιά πολλά μυστικά μου κρύβεις…

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Change )

Connecting to %s