Sometimes I hear the whisper of my inner thoughts..

tumblr_nebljkczRX1qeubbbo5_500Όταν τώρα πια ξεκινώ να γράψω κάτι δεν καταφέρνω ποτέ να φτάσω μέχρι το τέλος. Είτε βάλω κάποιο κομμάτι που προξενεί σκιρτήματα στην καρδιά μου, είτε βουτηχτώ στην απόλυτη σιωπή της νύχτας, δεν μπορώ να γεμίζω τη λευκή σελίδα με επαρκείς γραμμές. Λίγο πριν το τέλος, μετανιώνω, τραβώ μια τεράστια γραμμή και πετώ τα χαρτιά μακριά μου. Είναι λες κι έχω την ανάγκη να βγάλω κάποια κομμάτια του εαυτού μου από μέσα μου, μα τη στιγμή που παίρνω την απόφαση να το κάνω, ο άλλος μου εαυτός, εγείρεται, και μου φωνάξει. Και στο τέλος νικά. Παρατώ ό,τι κάνω και αφήνω τις λέξεις να εξατμιστούν. Μερικές φορές μαζί τους εξαφανίζονται και οι άυλες σκέψεις μου. Τις ξεχνώ, τις αποδιώχνω. Κι ας έχουν στην πραγματικότητα μείνει προσκολλημένες στο πίσω μέρος της καρδιάς μου. Το μυαλό μου αρνείται να τις δει. Λες και είναι φωλιασμένες σε αυτό το μικρό, νεκρό, μαύρο σημείο μέσα στο μάτι μου που δεν αντιλαμβάνεται τιποτα εάν η εικόνα δεν προχωρήσει λιγάκι.

join4Τα βράδια, όμως, που το ασυνείδητο σπρώχνει τις σκέψεις προς το συνειδητό, και φέρνει όνειρα παράταιρα, μένω αδύναμη μπροστά στις σιωπηλές μου εικόνες. Άσπρα και μαύρα καρέ εμφανίζονται και βλέπω ιστορίες να εκτυλίσσονται, άλλες πολύ καλές για να θέλω να ξυπνήσω κι άλλες που ακόμα κι αν ουρλιάξω δεν θα μπορέσω να ξυπνήσω. Και κάπου εκεί, είσαι κι εσύ. Μια θολούρα, πίσω πίσω, στην άκρη του ματιού μου, που ό,τι κι αν κάνω δεν μπορώ να σε διώξω. Ό,τι κι αν κάνω, θέλω να σε κρατώ κοντά. Όνειρα, ελπίδες, ευχές. Δεν μπορώ να είμαι αχάριστη. Η ζωή με χάιδευε όλα αυτά τα χρόνια και μου έφερνε όλα όσα ποθούσα. Μου έφερε κι εσένα εκεί που ήμουν σίγουρη πως δεν θα σε συναντούσα ποτέ. Φύσηξα τη φλόγα που είχα μπρος μου κι ο καπνός της πέταξε ψηλά και ταξίδεψε μέχρις εσένα. Ακολούθησες ασυνείδητα τη μυρωδιά εκκλησίας και μέθης και ήρθες στο κατώφλι μου.

93d6a764533a0567621f473cfb268efcΚαι τώρα πλησιάζει η ώρα που πρέπει να ανοίξω και να σε διώξω. Η μυρωδιά άλλαξε, έγινε κάτι άλλο, διαφορετικό. Κανείς δεν έχει δίκιο. Σε σκεφτόμουν. Πάντα σε σκέφτομαι. Σου έγραφα γράμματα για να σου φανερώσω αυτά που έχω μέσα μου. Και κάπου με είδες όπως ήθελα. Σε είδα κι εγώ και ερωτεύτητα τα μάτια σου, τη φωνή, την ψυχή σου. Και εάν μπορούσαμε να ταξιδέψουμε μέχρι τον κόσμο που έχω πλάσσει μέσα μου και να κατοικήσουμε στο ιδανικό για εσένα σπίτι που είδα με μαζί, τότε θα μπορούσα να πω πως η ευτυχία υπάρχει. Εάν γινόταν να με πάρεις αγκαλιά και να παγώσει η στιγμή αυτή για πάντα, δίχως να παγώσουν οι καρδιές μας, θα ήξερα πως η αγάπη από μόνη της αρκεί. Σε σκεφτόμουν. Πάντα σε σκέφτομαι. Πάντα θα σε σκέφτομαι. Μια αόρατη γυναίκα στο βάθος του δωματίου. Θα σε βλέπει να μιλάς και να σπινθιρίζουν τα μάτια σου από το πάθος που τρέφεις για όλα όσα σε κάνουν τόσο ξεχωριστό. Και θα σκέφτεται τι μυστήρια που είναι η ζωή και σε τι δρόμους σε φέρνει μερικές φορές. Μετά θα βλέπει εκείνη δίπλα σου. Μία από τις εκείνες και θα φαντάζεται πως ίσως και να ήταν η ίδια στη θέση τους. Ίσως η γυναίκα να κρατά το χέρι κάποιου άλλου άντρα. Ίσως να θυμάται πόσο σφιχτά της κρατούσαν το χέρι …

Το κουδούνι διέοψε τις σκέψεις μου. Πάλι δεν θα μπορέσω να τελειώσω αυτό που γράφω.
Όλα όμως κάποτε τελειώνουν..

artworks : Jo in hyuk

Advertisements

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Change )

Connecting to %s