Κι αν ξέρω ποια είμαι.

Είμαι αυτή που είμαι. Κι όμως δεν ξέρω, αλήθεια, ποια. Κάθε πρωί κοιτάζομαι στον καθρέφτη και βλέπω αχνά άλλη μία μέρα να έχει φύγει, αφήνοντας κάτι από την ύπαρξή της κάτω από τα μάτια μου. Όσο θα φεύγουν όλο και περισσότερες μέρες, και ο χώρος κάτω από τα μάτια μου θα φθίνει, οι μέρες θα με χαϊδεύουν και στο μέτωπό μου, στους κροτάφους μου, φτάνοντας μέχρι τον λαιμό. Και όταν το πρόσωπό μου χώρο άλλο δεν θα έχει, τα χέρια μου και όλο μου το σώμα θα έχουν αποκτήσει ζάρες. Και οι μέρες θα συνεχίζουν να με αποχαιρετούν, κάθε μέρα, κάποια καινούργια, μέχρι τον θάνατό μου. Όμως και μετά τον θάνατό μου, κάθε μέρα, το σώμα μου θα αποσυντήθεται ολοένα και περισσότερο και θα γίνεται ένα με το νοτισμένο χώμα που θα πίνει όλα μου τα υγρά. Αυτή είμαι. Και αυτή θα είμαι. Εκτός κι αν δεν προλάβουν τόσες μέρες να περάσουν από πάνω μου και μείνει ένα αλαβάστρινο πρόσωπο να καταπιεί το έδαφος και να το φάνε τα σκουλίκια μια ώρα αρχύτερα.

Ωχ, τώρα κινδυνεύω να γίνω ανατριχιαστικά αηδιαστική. Και το πνεύμα της εποχής επιτάσσει τον αναχρονιστικό ρομαντισμό. Πρέπει πάντα να πηγαίνεις με το ρεύμα της εποχής. Να, τώρα πρέπει να είμαι εξευγενισμένη, γλυκιά, ντυμένη με ρούχα δεκαετίας προηγούμενης, ίσως και με κάποιο ψιλόμεσο σορτς ή τζιν για τα κρύα που έρχονται, και πάνω από όλα να φορώ πάντα ένα μειλίχιο χαμόγελο όλο υποσχέσεις. Πρέπει να είσαι ένα με το πνεύμα της εποχής. Άρα, όταν έρθει κάποιος να αδράξει τις υποσχέσεις των δοντιών μου, εγώ να τον ακολουθήσω σε κάποιο μερος σκοτεινό, να τον αφήσω, γλυκά, απαλά, να ξεκουμπώσει το φόρεμά μου, να διώξει μακριά τα λουλούδια που ντύνουν το κορμί μου και να αρχίσει να ξεσκίζει τη σάρκα μου. Τότε θα είμαστε απόλυτα συγχρονισμένοι με την εποχή μας. Η εποχή επιτάσσει το γρήγορο σεξ πίσω από δήθεν φλερτ που κρατά τόσο όσο χρειάζονται οι γυναίκες να πουδράρουν τη μύτη τους.  

Είμαι μία άλλη. Είμαι κάποια που φαντάζεται τη μέρα πως η εποχή της δεν την εκφράζει και τη νύχτα ακολουθεί την πεπατημένη. Ίσως πάλι όμως να είμαι το ακριβώς αντίθετο. Κάποια που θα ήθελε να είναι ένα με την εποχή της. Το σκέφτομαι κάθε φορά που πουδράρω τη μύτη μου. Γι’ αυτό και μισώ όσους με τόση ευκολία ακολουθούν το ρεύμα που πρέπει. Από πόσα βάσανα θα με γλίτωνε η πεπατημένη. Από πόσα άγρυπνα βράδια, από πόσες σκέψεις που δεν θα έπρεπε να κάνω, από πόσα ψέματα και χαμόγελα άνευ ουσίας. Πόσες εντάσεις θα μου προσέφερε η εποχή μου. Πόσα σωματικά υγρά και πόσες ιστορίες τρέλας. Πόσον ιδρώτα, πόσα λιωμένα παπούτσια.. Λάθος, αυτά τα τελευταία τα έχω, κάθε που κουβαλώ μία βαλίτσα ασήκωτη μαζί μου και ξεκινώ ένα ταξίδι.

Είμαι κάποια που δεν ξέρω πώς θα γίνει. Με αγαπώ μερικές φορές, με μισώ κάποιες άλλες. Ξέρω όμως πως όσο ρευστή είναι η εποχή μας, τόσο ρευστή είμαι κι εγώ. Όσο ρευστά είναι τα χείλη που φιλούνε κάθε πτυχή του σώματός μου τόσο ρευστή είναι και η θέρμη του δικού μου σώματος. Δεν έχω καταλήξει εάν μου αρέσει αυτό. Εάν με αγαπώ για τη ρευστότητά μου ή για την προσπάθειά μου να την πολεμήσω.

Είμαι αυτή που ψάχνει ακόμα τον εαυτό της στα πρόσωπα που την προσπερνούν. Κι αν κάποτε τύχει και βρω κάτι οικείο, εύχομαι ενδόμυχα, σιωπηρά, ούτε κι εκείνος να ξέρει εάν είναι αυτός που είναι.
Για να είμαστε, όταν είμαστε μαζί.

Advertisements

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Change )

Connecting to %s