Πλάνη

Το να αγαπάς μπορεί να τρελάνει. Ποτέ δεν γλύτωσε κανείς.
Χείμαρρώδης που είναι η πλάνη, τρυπώνει στις κόρες της σιωπής.
Χορεύουν οι ερωτευμένοι στον ίδιο ρυθμό.
Τρομαγμένοι, φοβισμένοι, μη και το ταίρι τους ξεχάσει το σκοπό.    
Μα οι λέξεις, οι ήχοι, δεν είναι, παρά κήποι της Εδέμ.
Το φίδι παραμονεύει την Εύα που και η ίδια αυτό αναζητεί.
Μια ευκαιρία με τα δόντια της, από το χέρι του Αδάμ να γραπωθεί. 

Και θα δαγκώσει, βαθιά με λύσσα, μέχρι τα χείλη της, ρόδινα να βαφούν.
Και ύστερα μοιραία, με το φίδι παρέα, θα γραπώσει το μήλο και θα χαθούν.
Και ο Αδάμ ας περιμένει, το άγγιγμα της Εύας για να γιατρεφτεί η πληγή.
Εκείνη φεύγει, ή έχει φύγει. Μικρή σημασία, έχει χαθεί.
Οι άντρες μένουν και οι γυναίκες φεύγουν, κι ας μην το θέλουν, κι ας πονούν.

Σε άλλους κήπους εξαπολύει το μικρό φιδάκι της για να τραφεί.
Από τον έρωτα, τον αρχαίο σκοπό, που ακόμα ένας χόρεψε μα δεν κατάλαβε τον ρυθμό.
Ω, Αδάμ, καημένε, αν είχες τα μάτια σου κλειστά και δεν καθρέφτιζες τη μάγισσα πλανεύτρα θεά
Ίσως να άκουγες τι έλεγε στο σκοπό:

«Δεν θα σου πω ποτέ το σ’αγαπώ..»

Advertisements

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Change )

Connecting to %s