Απόψε θα γράψω για εσένα..

Η ιστορία μας φάνηκε να σπινθηρίζει πριν ένα καλοκαίρι. Μα η γνωριμία μας, δεν μπορώ να θυμηθώ πότε ακριβώς ξεκίνησε, ούτε και πώς. Ποιες ήταν οι πρώτες λέξεις που ανταλλάξαμε, τα πρώτα βλέμματα που μοιραστήκαμε. Μετρούσε σίγουρα πολλούς περισσότερους χειμώνες. Μα δεν σήμαιναν τίποτα οι λέξεις μας τότε. Γιατί, λοιπόν, να θυμώνω που δεν τις θυμάμαι;

Στην αρχή, μου φαινόσουν ένα άλυτο μυστήριο. Μια ιστορία ανοίκεια, που δεν είχα κανέναν λόγο να αγγίξω το νήμα με το οποίο είχε υφανθεί. Ήσουν ένας μακρινός ξένος, που εάν βρισκόμασταν σε μια αποβάθρα και περιμέναμε μαζί το τραίνο μπορεί να σε ρωτούσα τι ώρα είναι. Κι ας μην σε έβλεπα να φοράς ρολόι. Δεν θα τολμούσα, βέβαια για παραπάνω ερωτήσεις. Δεν είχα καν σκεφτεί πως θα μπορούσα ποτέ να σε δω με κάποιον διαφορετικό τρόπο.

Να, προσπαθώ τώρα να θυμηθώ ξανά τις φευγαλέες μας στιγμές και συνειδητοποιώ το πόσο δύσκολο μου είναι να μιλώ για εσένα και για εμένα. Βλέπεις, δεν λέω εμείς. Καταλαβαίνω τώρα πως ποτέ δεν άνθισε ένα εμείς. Υπήρχε –και υπάρχει- πάντα ένα εσύ κι εγώ. Δύο τελείως διαφορετικές οντότητες που ήταν γραφτό να βρεθούν για λίγο, να απλώσουν τα χέρια μήπως και αγγίξει η μία την άλλη, μα τα χέρια αυτά μαζεύτηκαν ξαφνικά, δίχως καν να το καταλάβουμε. Ένιωθα τη στιγμή που γλιστρούσε από τα ακροδάχτυλά μου η υπόνοια του δέρματός σου και μπορούσα να σε φανταστώ να εξαϋλώνεσαι και να χάνεσαι στον αιθέρα. Δεν μιλώ όμως για εσένα. Ποτέ δεν κατάλαβα τι τρέχει μέσα σου. Να’ ναι αίμα ή κάποιο άλλο μυστήριο συστατικό που έλκυε τόσο κατακλυσμιαία;

Τα μάγουλά μου καίνε ακόμα και τώρα σιωπηρά από την έξαψη και την ανησυχία μη και δεν μπορέσω να βρω τις λέξεις για να σε περιγράψω όπως σε έχω στο μυαλό μου. Μη και δεν μπορέσω να κρατήσω έστω κι ένα κομμάτι σου μέσα μου. Ήσουν μια αύρα αντιδραστική. Χώριζα τα μαλλιά μου στα δεξιά; Μου φύσαγες προς την αντίθετη πλευρά. Μόνο για να τα μπερδέψεις και να με δεις να προσπαθώ ξανά να τα φτιάξω με τον δικό μου τρόπο. Ποτέ δεν κατάλαβα τι ήταν αυτό που σε εκνεύριζε στους τρόπους μου. Τη στιγμή που μου έλεγες να αλλάξω, την ίδια στιγμή έπαιρνες πίσω τις αλλαγές που μου υποδείκνυες.

Κι εγώ, αντί να σκεφτώ πως ο ψυχισμός σου θα με τρέλαινε, βουτούσα ακόμα πιο βαθιά στην παράνοιά σου. Λάτρευα μυστικά αυτή την διαρκή σύγκρουση με τον ίδιο σου τον εαυτό. Λάτρευα τις συγκρούσεις μας κι ας ένιωθα τις καταστροφικές τους συνέπειες βαθιά πάνω στο δέρμα μου. Χαράζανε πληγές μα τις έβλεπα σαν όμορφα κοσμήματα. Ίσως και να ήταν. Ίσως να υπερβάλλω μαζί σου.

Μια μέρα, μια μέρα όπως αυτή ακριβώς που μας έφερε κοντά, χάθηκες. Ποτέ δεν έμαθα γιατί. Ποτέ δεν κατάλαβα εάν σε έδιωξα εγώ. Ήσουν πολύ εγωιστής για να μοιραστείς τις αιτίες σου. Ή ίσως πάλι να ήμουν εγώ η εγωίστρια για να τις ζητήσω. Δεν καταλαβαίνω τις λέξεις μου τούτο το αφέγγαρο βράδυ. Να, έπαιξε απλώς το ραδιόφωνο ένα από τα τραγούδια που σε θυμίζουν. Και μετάνιωσα την ίδια στιγμή που κάποτε στο αφιέρωσα εξιλεωτικά. Ικετεύοντας για μια λέξη σου.

Ακόμα σκέφτομαι την προοπτική μας κάποια βράδια. Μα μετά σε ξεχνώ, μου περνά. Είσαι μια φευγαλέα σκέψη που προσπαθώ να αποφύγω. Και μερικές στιγμές δεν μπορώ.

ΣΤΟΠ.

Τώρα παύω να σε σκέφτομαι. Ελπίζω να μην επιστρέψεις σύντομα. Όχι, όμως, το ποτέ δεν θέλω να το ζητήσω. Να, είναι που, ίσως, κατά βάθος, μπορεί και να μου αρέσει η σκέψη σου. Και ίσως, να θέλω, θέλω να πω, ίσως να σκέφτομαι κάποιες στιγμές τι καλά που θα ήταν εάν επέστρεφες.

Όμως μετά σε ξεχνώ και μου περνά.

Advertisements

One comment on “Απόψε θα γράψω για εσένα..

  1. Katerina says:

    Υπέροχο κείμενο! Ταυτίστηκα με την κάθε λέξη σου!

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Change )

Connecting to %s