Σωπαίνοντας με λέξεις

ΣΙΩΠΗ2Οι άνθρωποι κάποτε σταματούν να μιλούν. Μπορεί να κουνούν τα χείλη τους, μα έχουν μάθει σαν εγγαστρίμυθοι να βγάζουν λέξεις παραμορφωμένες από το στόμα τους. Λέξεις που δεν τους ενδιαφέρουν, δίχως νόημα ούτε ρανίδα ειλικρίνειας. Δεν το κάνουν επίτηδες όμως. Αυτό είναι και το πιο λυπηρό. Το κάνουν τα χρόνια που γδέρνουν τα σώματά τους. Χαράζουν το απαλό δέρμα και του αφήνουν ρυτίδες. Παραμορφώνεται το στόμα, δεν μπορεί πια να εκφραστεί όπως πρώτα. Τα μάτια δεν ανοίγουν καλά, δεν τα διαπερνά ολάκερο το φως του κόσμου κι έτσι οι εικόνες είναι σκοτεινές. Κι αν στην αρχή καταλαβαίνουν πως χάνουν το φως τους σιγά σιγά, κάποτε συνηθίζουν μέσα στον ζόφο, και δεν τους πειράζει πια. 

Όλα παραμορφώνονται, εκτός από τις αναμνήσεις. Αυτές οι μικρές, ύπουλες στιγμές που, φωλιασμένες αόρατα, γλιτώνουν από το άγγιγμα του χρόνου. Μένουν αξέχαστες και ο καθένας αντιμετωπίζει αυτή την πραγματικότητα με τον δικό του τρόπο. Μόνο που όλοι αυτοί οι τρόποι συγκλίνουν σε ένα μονάχα πράγμα: τη σιωπή.

Κι αν κάποτε συναντιούνται οι σιωπηλοί άνθρωποι με κάποιον που δεν έχει χάσει ακόμα τη μιλιά του, τότε μονάχα θυμούνται πως ήταν κάποτε κι εκείνοι έτσι. Και καταλαβαίνουν πως πρέπει να βρουν έναν τρόπο να προσδώσουν νόημα στις ανούσιες λέξεις τους. 

Κάποιοι προσπαθούν, κάποιοι όχι. 
And life goes on and on and on.. 

Advertisements

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Change )

Connecting to %s