Με τον τρόπο του Κ.Π.Καβάφη

Σα μουσική, την νύχτα, μακρυνή, που σβήνει θα ακούσεις ιδανικές φωνές και αγαπημένες, εκείνων που πεθάναν, ή εκείνων που είναι για μας χαμένοι σαν τους πεθαμένους.. Γι’αυτό επέστρεφε συχνά και παίρνε με τη νύχτα, όταν τα χείλη και το δέρμα ενθυμούνται. Ένα κερί αρκεί, το φως το αμυδρό αρμόζει πιο καλά, θα’ναι πιο συμπαθές σαν έρθουν της Αγάπης, σαν έρθουν οι σκιές. Δώδεκα και μισή. Πώς πέρασεν η ώρα. Δώδεκα και μισή. Πώς πέρασαν τα χρόνια. Τα χρόνια της νεότητός μου, ο ηδονικός μου βίος -πώς βλέπω τώρα καθαρά το νόημά των. Αλλά δεν έβλεπα το νόημα τότε. Τώρα που είναι όλα πια μέσα στο παρελθόν, μοιάζει σχεδόν και στες επιθυμίες εκείνες σαν να δόθηκες -πώς γυάλιζαν, θυμήσου, μες στα μάτια που σε κύτταζαν.. Γιατί δεν τα ηύρα πια ξανά -τα τόσο γρήγορα χαμένα.. που έτσι εύκολα παραίτησα. Τα ποιητικά τα μάτια, το χλωμό το πρόσωπο, τα χείλη εκείνα δεν τα ηύρα πια.. Έτσι, λοιπόν, αν δεν μπορείς να κάνεις τη ζωή σου όπως τη θες, τούτο προσπάθησε τουλάχιστον όσο μπορείς μην την εξευτελίζεις.. Γιατί τότε οι μέρες μονότονες γίνονται. Και καταντά το αύριο σαν αύριο να μην μοιάζει.. 

Εικόνα

Advertisements

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Change )

Connecting to %s