Ξαφνικά…

Art-1-213-41  Κλείνω τα μάτια μου. Τότε μπορώ να δω καλύτερα. Βλέπω ένα πανέμορφο δάσος. Βρίσκομαι βυθισμένη βαθιά μέσα σου. Μια γαλήνια απουσία ανθρώπων κυριαρχεί. Μπορώ να μυρίσω το νοτισμένο χώμα. Μυρίζει σαν μόλις να κόπασε η βροχή. Ο ήλιος έχει από ώρα κρυφτεί όπως και το φεγγάρι. Όμως στον έναστρο ουρανό καταυγάζουν οι αστερισμοί. Μπορώ να δω την Κασσιόπη ίσως. Δεν είμαι και σίγουρη. Ποτέ δεν έμαθα να ξεχωρίζω τη Μεγάλη από τη Μικρή Άρκτο και πάει λέγοντας. Ποτέ δεν έμαθα να κοιτάζω τα άστρα και να αναρωτιέμαι τι υπάρχει εκεί που τελειώνει το φως τους. Αυτό πάντα το έκανες εσύ για εμένα..

Τα αστέρια λένε πως όταν εμείς βλέπουμε το φως τους, είναι ήδη πια πεθαμένα. Και το φως που φαίνεται ακόμη στα μάτια μας είναι από την έκρηξή τους. Ακόμη κι αν εμείς το βλέπουμε, στην πραγματικότητα αυτό που κάποτε ήταν ένας πλανήτης πλέον έχει εκραγεί και διασκορπιστεί σε μυριάδες κομματάκια. Και κάποτε, εξαρτάται από την απόσταση των πλανητών αυτών, θα σβήσει και το φως τους. Κάθε φως λοιπόν σβήνει κάποτε. Όπως κάθε κομμάτι μουσικής φτάνει στο τέλος του. Όπως ακόμη και οι ανάσες κάποτε παύουν να ανταλλάσσουν διαφορετικά ήδη αέρα.

Κοιτάζω τον ουρανό και βλέπω τόσα πολλά αστέρια. Δεν μου φτάνει η ζωή μου για να τα μετρήσω. Και πάλι ακόμη κι αν έφτανε, δεν μου φτάνουν οι ώρες που κυριαρχεί το σκοτάδι. Όταν βγει ξανά ο ήλιος το επόμενο πρωί, οι προσπάθειές μου θα πάψουν να έχουν σημασία. Μέχρι το επόμενο βράδυ θα έχω ξεχάσει πού έχω μείνει στο μέτρημα. Όλα ξεχνιούνται, έτσι; Όμως, τι όμορφος που είναι ο ουρανός. Και πόσο καταυγάζει! Φωτίζει το πρόσωπό μου και με κάνει πιο λαμπερή από όσο είμαι πραγματικά. Με κάνει πάλλευκη και ωραία. Πλάνη η μορφή μου, μα πόσο μ’αρέσει αυτή η πρόσκαιρη πλάνη..

tumblr_mrspjgPWPh1qhwveto1_500Είμαι σε ένα πανύψηλο βουνό. Περπάτησα και βγήκα από το δάσος. Κάθομαι στο χείλος ενός γκρεμού με θέα στο χάος που μου κόβει την ανάσα. Ο τσουχτερός άνεμος που φυσάει είναι λες και θέλει να ξεσκίσει τα πνευμόνια μου. Το τσούξιμο όμως αυτό κάθε φορά που ανασαίνω με κάνει και νιώθω μια ζεστή θαλπωρή. Το κρύο με κάνει να τυλίγομαι σφιχτά στη ζακέτα μου και να καλύπτω τα αυτιά και τη μύτη μου που έχουν ροζίσει από το κρύο. Είμαι μια αστεία φιγούρα, λευκή και ροζ.

Κοιτάζω τον ουρανό. Μετά κοιτάζω τον σκοτεινό γκρεμό μπροστά μου. Μετά τα χιονισμένα βουνά που βλέπω στον ορίζοντα. Και μετά πάλι τον ουρανό. Ξαπλώνω στο χώμα που μοσχοβολάει. Κρυώνω λιγάκι. Μα ξαπλώνω. Κλείνω τα μάτια μου. Ξανά. Βλέπω μια μορφή, αχνά, να με κοιτάζει με τα σκοτεινά της μάτια. Ανοίγω πάλι τα δικά μου μάτια. Έτσι, κοιτάζοντας τον ουρανό, τον βλέπω να γεμίζει χρώματα. Πράσινα χρώματα σαν να τον χαϊδεύουν. Πράσινα φώτα σαν να χορεύουν στον ουρανό και να προσπαθούν να δελεάσουν και τα άστρα να ακολουθήσουν το ζωηρό τους χορό. Κοιτάζω και βλέπω ολόκληρη τη φύση να βάφεται με ένα πράσινο χρώμα και να τρέμει μπρος στο άγγιγμα αυτού του μυστηριώδους φωτός.

Αυτή η πράσινη νεράιδα αγγίζει κι εμένα. Βάφει ολόκληρη την ύπαρξή μου πράσινη. Όχι όμως το πράσινο της ζήλιας. Με κάνει κι εμένα σαν να είμαι ένα με τα στοιχεία της φύσης. Νιώθω, έτσι ξαπλωμένη όπως είμαι, να βυθίζομαι, λες και το χώμα αρχίζει να υποχωρεί. Σηκώνομαι γρήγορα και στέκομαι στο χείλος του γκρεμού. Το πράσινο φως σαν να φωτίζει ολόκληρο τον κόσμο. Ζωγραφίζει τα βουνά. Φωτίζει το χάος μπρος μου. Το κάνει τόσο όμορφο. Τόσο θελκτικό.

Ξαφνικά, πηδάω.

Ξαφνικά, πετάω.

tumblr_mrspjgPWPh1qhwveto3_500

Advertisements

2 comments on “Ξαφνικά…

  1. Νικολέτα says:

    εξαιρετικό Χριστίνα μου..
    σε ταξιδεύει..

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Change )

Connecting to %s