Γλυκερές παρακλήσεις..

Γλυκό ποτό, κόκκινο ποτό, δυνατό ποτό, μέθης, είναι οι θλίψεις των όσων με πονάνε. Χάδι αγάπης και άγγιγμα τρυφερό, είναι οι λυπητεροί μας αποχαιρετισμοί. Σου γνέφω με ένα λευκό μαντήλι νοτισμένο με το άρωμά μου. Μια βουβή ελπίδα να μείνει άρωμα αλησμόνητο στο ρούχο σου. Τόσες αυταπάτες, τόσα όνειρα, χαμένα. Τόσες λέξεις άηχες, βουβές. Κι ένας πόθος βαθύς και τόσο κρυφός. Μια ευχή, που έκανα κάθε που σήμαινε ακριβώς.

Ενστάλαξα στην ψυχή σου λίγη αγάπη; Λίγη συμπόνια για τη θλιβερή μου όψη;
Χάδι γλυκό, χάδι τρυφερό. Ας είναι αυτές οι λέξεις μια υπόσχεση κρυφή.
Ας γίνονταν οι στιγμές, παραμύθι στη στιγμή.
Και στη σιγή, αργά το βράδυ, θα διαβάζω το παραμύθι μας σε αυτάκια κοιμισμένα, που θα κουρνιάζουν στα στήθη μου και θα αποζητούν λίγη στοργή.
Θα μιλώ για την αγάπη μας
με μια γλώσσα κρυφή.
Φέρε μου λίγο αέρα, όπως θα έρθεις το πρωί.
Κι αν δεν ξεπροβάλεις ούτε σήμερα από τούτη εδώ την πόρτα, πες μου αλήθεια ξέρεις πότε θα έρθεις πάλι πίσω;
Πάψε, μη μιλάς. Δεν έχει σημασία τώρα πια.
Πάρε με αγκαλιά. Σφιχτά, λησμονημένα. Και μην κοιτάζεις έξω.
Τι σημασία να’χει, εάν είναι νύχτα ή μήπως μέρα;

Σημασία έχει που θα μας βρούνε αγκαλιά..

Image

Advertisements

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Change )

Connecting to %s