Ήμουν ελεύθερη..

Μπροστά από τον αγαπημένο μου κήπο απλωνόταν η θάλασσα. Σε αυτόν τον κήπο με θυμάμαι να μεγαλώνω. Ανάμεσα σε πολύχρωμα λουλούδια που ευωδίαζαν κάθε που ερχόταν η άνοιξη. Σε αυτόν τον κήπο πρωτοάνοιξα τα φτερά μου και άρχισα να πετάω. Αχ και τι όμορφα φτερά που είχα! Όχι, όχι, μη γελάτε. Αλήθεια σας λέω, ήμουν πολύ όμορφη τότε. Κι ας ήμουν ένα αθώο πλασματάκι που δεν ήξερε πώς να τα χτυπήσει σωστά για να υψωθεί στον αέρα. Έπεσα πολλές φορές μέχρι να συνηθίσω το βάρος μου να χάνεται.

Μέχρι που πέταξα.

Για λίγο κατάφερα να δω τα πάντα. Ένιωθα την καρδιά μου βαριά με την τόση ομορφιά που αντίκρυζα μα ευτυχώς το σώμα μου ήταν ακόμη ελαφρύ σαν πούπουλο. Δεν πήγα να πέσω ούτε μία φορά. Όμως είδα.. Θεέ, μου πόση ομορφιά είδα ολόγυρά μου..

Όσο πετούσα όμως ένιωθα ένα σφίξιμο βαθιά στο στήθος. Έφευγα από τον πολυαγαπημένο μου κήπο. Θα μου έλειπε. Πόσο πολύ θα μου έλειπε! Ούτε που το φανταζόμουν. Δεν θα ξαναέβλεπα τα λουλούδια να με χαιρετούν κάθε που ξημέρωνε. Δεν θα ξανάκουγα τα ίδια πουλιά να τιτιβίζουν. Κι ας μου έλεγαν όλοι πως ο κόσμος είναι πανέμορφος και θα έπρεπε να ξεφύγω από τη στέρεα γη του κήπου μου και να τον ανακαλύψω, εγώ πάλι ένιωθα βαριά. Δεν ήθελα να τον αποχωριστώ. Κι όταν κατάλαβα πραγματικά πόσο πολύ θα μου έλειπε, εκεί ήταν που λύγισα.

Παρόλα αυτά, με παρέσυρε το φθινοπωρινό αεράκι. Πετούσα μακριά.

Είχε σημασία άραγε; Τα φτερά μου, τα πανέμορφα, πολύχρωμα φτερά πεταλούδας θα κουράζοντας σύντομα. Οι πεταλούδες, βλέπετε, έχουν μονάχα μία μέρα ζωής.

Οι ώρες περνούσαν κι εγώ πετούσα. Πετούσα και κατάπινα αδηφάγα την ομορφιά του κόσμου καθώς περιπλανιόμουν εδώ κι εκεί. Μύριζα τις μυρωδιές, άκουγα τους ήχους.

Ένιωθα ελεύθερη. Κι ας ήξερα το τίμημα. Κι ας μου έλειπε η παλιά μου ζωή.

Ένιωθα ελεύθερη και δεν το μετάνιωνα. Και δεν το μετάνιωσα ούτε στιγμή. Πήρα πολλά, πάρα πολλά. Πήρα όσα χρειαζόμουν. Η μία μέρα μου έφτασε. Μέσα σε αυτή τη μία μέρα, έκανα και κάτι που δεν περίμενα ποτέ εγώ η ίδια να καταφέρω να κάνω.

Ώσπου, ένιωσα τη δύση. Κι έτσι, πέταξα ακόμη πιο μακριά. Για να μην με βρει κανείς, όταν θα χανόταν και η τελευταία αχτίδα του ηλίου.

Όμως, είχα πάρει τόσα πολλά. 

Όμως, ήμουν ελεύθερη..

Advertisements

2 comments on “Ήμουν ελεύθερη..

  1. Αλς says:

    Πραγματικά μοναδικό το κείμενό σου. Είναι ωραία η “ξενιτιά” καμιά φορά κι ας τη φοβόμαστε κι ας αγαπάμε το μέρος που μας μεγάλωσε, τους ανθρώπους.. Είναι καλό να ξεφεύγουμε, να μας γνωρίσουμε καλύτερα. Γιατί μόνο μακριά από όλους και από όλα σε γνωρίζεις καλύτερα, βλέπεις τις δυνάμεις σου, κατανοείς ότι είσαι ικανή να τα καταφέρεις μόνη (κάτι που πρέπει να συνηθίζεις εξάλλου, σιγά σιγά) και εν τέλει να νιώθεις χαρά που ξέρεις ότι μπορείς! Είναι όμορφη η ελευθερία όσο δεν ξεχνάς όμως από που προέρχεσαι..

    φιλί γλυκό κορίτσι.

    • Ευχαριστώ γλυκιά κοπέλα!
      Η ελευθερία είναι πανέμορφη, απλώς με τρομάζει λίγο. Όλα όμως είναι θέμα συνήθειας πιστεύω!
      Σε φιλώ!

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Change )

Connecting to %s