Νύχτες λευκές, νύχτες ζοφερές..

Τη νύχτα που ησυχάζει η πλάση, τη νύχτα που τα πάντα ηρεμούν, που σβήνουν τα φώτα, τότε είναι που ξυπνούν τα πιο μεγάλα όνειρα. Τότε, υπό το φως των αστεριών ξεπηδούν από τις ψυχές των ανθρώπων οι μεγαλύτεροι πόθοι. Τότε, μες την ησυχία της νυχτιάς, αντηχούν στους ουρανούς οι φωνές των ανθρώπων που παρακαλούν, που ουρλιάζουν από τον πόνο της στέρησης αυτού που τόσο επιθυμούν και που δεν μπορούν πια να κρύβουν τον αστέρευτο πόθο τους. Ζόφος στις καρδιές τους, μα παλεύουν σε μια χαμένη μάχη και ελπίζουν. Ελπίζουν πως κάποια μέρα θα βρουν τη χαμένη τους ευτυχία. Θα μάθουν να χαμογελούν. Θα απαλλαγούν από τον πόνο που έχει φωλιάσει στις καρδιές τους.

Μα εν τέλει πρέπει; Ίσως δεν μπορούμε να αγαπούμε δίχως πόνο. Δεν ξέρουμε πώς αλλιώς, δεν γνωρίζουμε άλλη αγάπη. Ζητάμε απεγνωσμένα τον πόνο για να μπορέσουμε να αγαπήσουμε. Ανεπίγνωστα άραγε; Συθέμελα υποφέρουμε και όμως υπομένουμε τον πόνο αυτό. Αρεσκόμαστε να παραδινόμαστε στα όνειρα σε σημείο έξης. Σαν να επιζητούμε ναρκωτικό, επιμένουμε να επιζητούμε και το αδύνατο και να ανασάνουμε μια ανάσα από το όνειρο που ξέρουμε πως ποτέ δεν θα πραγματοποιηθεί. 

Σημαδεύουμε παραδείσους στον κόσμο μα αγνοούμε πως όσο και αν τους κηρύττουμε, όσο και αν δίνουμε όλο μας το είναι στην αναζήτησή τους, εν τέλει κανείς δεν μας εγγυάται την ύπαρξή τους. Μα εμείς ακάθεκτοι συνεχίζουμε τη μάταιη αναζήτησή μας. Ελπίζουμε και γινόμαστε δέσμιοι αυτής της μάταιης ελπίδας. Ελπίζουμε και τα όνειρά μας αντί να μας απελευθερώνουν, γίνονται βαριές, σιδερένιες αλυσίδες που σφίγγουν μέρα με τη μέρα όλο και πιο πολύ. 

Τόσες ελπίδες, τόσα όνειρα, τόσες επιθυμίες. Μονάχα τη νύχτα που οι σκέψεις βίαια εισβάλουν από παντού μπορούμε να αγγίξουμε τη συνειδητοποίηση. Ανεπαίσθητο όμως το άγγιγμά μας. Γιατί δεν βλέπουμε; Γιατί εμμένουμε στο ψέμα; Στο ίδιο αυτό ψέμα που έχει ριζώσει βαθιά μες τις ψυχές μας και σαν δίχτυ μας έχει εγκλωβίσει μέσα του. Όμως γιατί δεν βλέπουμε πως κοντεύει να μας πνίξει; Η νύχτα φταίει άραγε που νομίζουμε πως μας προστατεύει, ενώ αυτό μας σκοτώνει αργά και καρτερικά; Τι αφελείς που είμαστε και τι δειλοί. 

Ξέρω πια τι φταίει. Ξέρω ποια αλήθεια κρύβεται στις ψυχές των ανθρώπων. Ο φόβος. Αχ πόσο φοβάται ο άνθρωπος να απαγκιστρωθεί από αυτό το δίχτυ. Πόσο φοβάται να εγκαταλείψει τις σταθερές του. Πόσο φοβάται να απαρνηθεί τη συνήθεια και περισσότερο πόσο φοβάται να αποδεχτεί πως αυτή η συνήθεια τον σκοτώνει. Αυτή είναι η αλήθεια. Ποιος όμως δεν γεμίζει θλίψη όταν βλέπει την άγνοια μπρος την αλήθεια αυτή; Είναι σκληρό να είσαι ένας με ανοιχτά τα μάτια στο σκοτάδι ανάμεσα σε τόσους που πεισματικά τα κρατούν ερμητικά κλειστά.. Οι άλλοι δεν καταλαβαίνουν και δεν πρόκειται να καταλάβουν. 

Φόβος, φόβος όμως παντού. Φόβος μέσα σε τόσους να αντικρίσουν την αλήθεια, μα φόβος και σε εσένα που την έχεις δει και ξέρεις πως στη ζωή πια θα πορεύεσαι μόνος… 

Γιατί η αθωότητα και η άγνοιά σου έχει πια ανεπιστρεπτί χαθεί… 

Σώπασε. Δεν μένει πια κάτι άλλο να ειπωθεί… 

Πες μονάχα δυνατά ‘σ’ αγαπώ μοναξιά’ γιατί πρέπει πια να συνηθίσεις την αέναη παρουσία της δίπλα σου… πες το, και ας είναι ψέμα…  

Advertisements

2 comments on “Νύχτες λευκές, νύχτες ζοφερές..

  1. Ρεβέκα Θεοδωροπούλου - M.Sc. Μαθηματικός says:

    Απλά υπέροχο …

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Change )

Connecting to %s