Τι και εάν το ξέρουμε εξ αρχής..

Είναι κάποιες ιστορίες που δεν είναι γραφτό να τελειώσουν με happy end. Είναι από την αρχή γραφτό να μην μπορέσουν να βρουν τον τρόπο να λειτουργήσουν. Και όμως αρχίζουν να γράφονται. Δεν είναι παράδοξο; Συνήθως οι πρωταγωνιστές τους το ξέρουν πως το τέλος παραμονεύει. Κάποιοι το κοιτάζουν και κατάματα πριν καν σηκώσουν το μολύβι και αρχίσουν να γράφουν τις πρώτες λέξεις. Το αγνοούν αυτό το ζοφερό τέλος όμως. Το αγνοούν και συνεχίζουν να προσπαθούν. Παλεύουν έναν αγώνα εξ αρχής χαμένο. Γιατί;

Νόμιζα πως καταλάβαινα. Αυτό νόμιζα. Όμως όχι. Δεν καταλάβαινα. Μονάχα την ιδέα. Όχι την ίδια την ουσία. Γι’ αυτό όταν με ρωτούσες χαμογελούσα χαρούμενα. Δεν μπορούσα να καταλάβω. Όχι ακριβώς τουλάχιστον. Ήξερα την αίσθησή του, τη γλύκα του, ήξερα στο περίπου αυτό το εγώ και εσύ. Δεν ήξερα ακριβώς όμως. Γι’ αυτό χαμογελούσα..

Ξέρεις; Εσύ ήξερες; Θυμάσαι να μου πεις; Μας είδες; Πες μου πως μας είδες. Ξέρω, ήμασταν αθώοι τότε. Αθώες ψυχές μικρών παιδιών. Μα τώρα περάσανε τα χρόνια. Το ξέρω, μην λες τίποτα. Και εγώ έχω ξεχάσει πολλά τώρα πια. Όμως θυμάμαι πως προσπαθήσαμε. Να, είναι απλώς μερικές ιστορίες που δεν είναι γραφτό να τελειώσουν όπως εμείς το θέλουμε.

Προσπαθήσαμε όμως..
Αγαπιόμασταν όμως..

Γι’ αυτό σου λέω. Δεν είναι πάντοτε αρκετή η αγάπη. Τι και εάν ακόμη σ’ αγαπώ; Τι κι αν ακόμη με σκέφτεσαι; Δεν είναι αρκετό. Το ξέρεις, όμως, έτσι δεν είναι; Πάντοτε το ήξερες.. Γι’ αυτό και πάντοτε μου χαμογελούσες.. 

Advertisements

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Change )

Connecting to %s