Αν ήσουν βιβλίο, θα’θελα να είσαι αυτό που θα μου διαβάσουν λίγο πριν πεθάνω.

Όχι, μην φτύνεις τον κόρφο σου. Μια μέρα θα σου φύγω. Όμως ακόμη δεν κατάλαβες τι είσαι εσύ για εμένα; Είσαι η τελευταία σταγόνα νερού σε άνυδρους καιρούς. Είσαι η ομπρέλα που χρειάζομαι κάθε που βρέχει. Είσαι ο λόγος ο ανείπωτος που από τα χείλη μου δεν βγαίνει μα και η αιτία που η ψυχή μου είναι συνέχεια απροσδόκητα ανήσυχη. Αυτό που κάνει την καρδιά μου να χτυπά και να ξεφεύγει για λίγο από την αιωνιότητα της πλήξης όπου είναι βυθισμένη. Το αντίδοτο της σκουριάς και της φθοράς του χρόνου είσαι, δίχως να το ξέρεις,δίχως να το έχεις φανταστεί. Είσαι τα διαβάσματά μου, γιατί σε βρίσκω ανάμεσα σε τόσες λέξεις, που μπερδεύομαι συχνά και εκφέρω το όνομά σου. Οι νότες που τραγουδάω λίγο πριν χαράξει. Η μελωδία που συνθέτω για να σου τραγουδάω χαμηλόφωνα όταν βυθίζεσαι στα ανήσυχά σου όνειρα, για να σε ηρεμώ. Η γεύση η γλυκόπικρη που αφήνει στο στόμα μου η απουσία σου. Είσαι το μαύρο κάρβουνο που έχει απομείνει στο τζάκι μου και που δεν μπορώ να πετάξω γιατί μου θυμίζει τη θέρμη που κάποτε ένιωθα και κάπου κάπου ακόμη νιώθω. Είσαι θησαυρός πολύτιμος, μα και κατάρα δυσβάστακτη να επωμιστείς. 

Τα λουλούδια στον κήπο μου μυρίζουν το άρωμά σου. Από τα ρούχα μου όμως η κολόνια σου έχει εξατμιστεί. Θα ‘ναι που την πανσέληνό μας ποτέ δεν την αδράξαμε μέχρι που λησμονήθηκε και αφέθηκε στη λήθη. Ας είναι όμως. Σκληρά μαθαίνεις πως κάθε τι που ομνύεις δεν σημαίνει πως πράγματι μια μέρα θα πραγματωθεί. 

Αν ήσουν λέξη θα’σουν βγαλμένη από την ψυχή μου, μα ποτέ δεν θα σε άρθρωνα, για να μην σε χάσω και για να μην κλαπεί. Εάν ήσουν συναίσθημα, δεν θα μπορούσα να σε κάνω να το νιώσεις. Αν ήσουν χώρα θα ήσουν η πιο μακρινή και η πιο κρυφή, για να μπορώ να σε επισκέπτομαι μονάχα εγώ. Αν ήσουν βιβλίο, θα’θελα να είσαι αυτό που θα μου διαβάσουν λίγο πριν πεθάνω. Μόνο για να πάρω την αίσθησή σου μαζί μου καθώς ξεψυχώ. Μόνο για να αφεθώ στο σκότος, ελπίζοντας πως μια μέρα θα ξαναβρώ εσένα, φως μου. Για να σε θυμάμαι σε κάποια επόμενη ζωή σαν μια γλυκειά, παλιά και αστοχησμένη αίσθηση μα συνάμα τόσο οικεία. Για να καταφέρει η μνήμη μου να μην σε σβήσει παντοτινά.. Και… 

…και για να ξέρω πως στις σελίδες της ζωής μου την τελεία την έβαλες εσύ. 

Όμως ίσως και να μην είσαι τίποτα από αυτά, παρά μονάχα η ελπίδα μου να γίνεις. Ίσως φταίει που που μόλις χάραξε και το φως είναι ψυχρό και απρόσωπο αφού δεν φωτίζει την ύπαρξή σου.  Ίσως πάλι φταίει που η ζωή είναι μικρή. 
Παρόλα αυτά, δεν θα στο πω.
Παρόλα αυτά, εγώ… σιωπώ. 

Advertisements

4 comments on “Αν ήσουν βιβλίο, θα’θελα να είσαι αυτό που θα μου διαβάσουν λίγο πριν πεθάνω.

  1. dear e-diary says:

    Μου αρέσει που είσαι τόσο ερωτευμένη!!

    Μου αρέσει που γράφεις τόσο όμορφα κείμενα!

  2. Ρεβέκα Θεοδωροπούλου - M.Sc. Μαθηματικός says:

    Υποκλίνομαι πραγματικά !!!!!!!!

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Change )

Connecting to %s