Άρχισε πάλι να βρέχει. Στο κρύο πεζοδρόμιο και σε ένα ζευγάρι μάτια. Το ποτάμι ολοένα και φουσκώνει θελκτικά. Άραγε που να με παρέσερνε η ροή; Εάν έφευγα ξαφνικά και χανόμουν στον ορίζοντα; Τι με κρατά άραγε και τι με σπρώχνει; Ίσως μονάχα ένα εγώ, ένα κλαράκι στο δέντρο της ζωής, που κοιτάζει μνήμες γλυκές μα αστοχισμένες. Που στέκει και κοιτάζει αναμνήσεις και ζωές, επιλογές και δρόμους, πρόσωπα που περίμεναν και ακόμη περιμένουν. Μα άλλαζα στροφή πριν φτάσω εκεί που έπρεπε. Και τώρα είναι πάλι πρωί. Πάει η νύχτα, πάει η σιγαλιά. Πάει το όνειρο, με ξύπνησαν. Άρχισε πάλι η απρόσωπη βουή και το μόνο που βλέπω είναι ένα χέρι που ετοιμάζεται να κόψει το κλαρί και τη στάθμη να ανεβαίνει.. 

Advertisements

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Change )

Connecting to %s