Δεν είναι που φεύγεις. Είναι που γυρίζεις κάθε μέρα και πιο διαφορετικός.

Δεν είναι πως φεύγεις συνεχώς. Πως προσπαθώ να σε κρατήσω και κάπως πάντα ξεγλιστράς από τη φυλακή μου. Είναι που η συνήθεια σε φέρνει συνεχώς πίσω σε εμένα. Μα ποτέ ίδιο. Κάθε φορά λιγάκι πιο παράταιρο, λιγάκι πιο διαφορετικό. Που πλέον φοβάμαι πως ίσως τα χέρια μας να μην ταιριάζουν πια. Κάποτε ήταν λες και είχαν φτιαχτεί για να καλύπτει ο ένας τα κενά ανάμεσα από τα δάχτυλα του άλλου. Όμως ποτέ δεν σε ρώτησα εάν ήθελες να γεμίζεις τη μοναξιά μου. Και αν σε φυλάκισα δεν το έκανα από κακία, μονάχα από μοναξιά.

Να, είναι που κάτι στο βλέμμα σου μου θύμιζε εμένα. Αυτό λάτρεψα και αυτό μίσησα σε εσένα. Ξέχνα το όμως τώρα, άστο. Μην ακούς τι λέω. Είναι που βραδιάζει και ακούω τη βροχή έξω από το παράθυρό μου. Θυμάσαι που κάποτε τρέχαμε χέρι με χέρι στους βρεγμένους δρόμους; Θυμάσαι που ξαπλώναμε δίχως να μας νοιάζει στη νωπή άμμο και τα μαλλιά μου γέμιζαν αυτούς τους χρυσούς κόκκους; Και στο σκοτάδι, με το κύμα να βρέχει τα πόδια μου, εγώ φωταυγούσα. Όχι από το φως της σελήνης μα από το δικό σου το φως που έλουε την ψυχή μου. Τώρα όμως προσπαθώ να το ξεχάσω μα δεν μπορώ. Αυτή η ζωή είναι ένα ταξίδι που τελείωσε κάποιο καλοκαίρι. Ακόμη όμως έχω τη βαλίτσα μου άθικτη και κλειστή με όλα τα πράγματά μου μέσα.

Τα ταξίδια, στο έξω ξαναπεί, είναι σαν τα όνειρα. Σε γεμίζουν, σου παρέχουν ένα συνονθύλευμα εικόνων, εμπειριών, γεύσεων πρωτόγνωρων, δίχως σύνορα, δίχως περιορισμούς. Σε απελευθερώνουν.. Έτσι ήμασταν, θυμάσαι; Τι ρωτάω.. Όχι, δεν θυμάσαι. Κάθε ταξίδι έχει και μια σκιερή πλευρά. Το κατάλαβα και το έχω πια αποδεχτεί. Το γιν τους, οι αναπόφευκτοι, ακούσιοι αποχωρισμοί. Τότε είχα την τύχη να σε πάρω μαζί μου. Τώρα όμως.

Γι’ αυτό και εγώ θα φύγω. Θα σε ελευθερώσω από τη συνήθεια που μας δένει μαζί αφού εσύ δεν τολμάς να το κάνεις. Γιατί σιχαίνομαι τη μυρωδιά της σκουριάς. Και εσύ έχεις αρχίσει να μυρίζεις έτσι προ πολλού. Δεν ταιριάζεις πλέον με την καρδιά μου. Όμως αναρωτιέμαι, πόσα κλειδιά χρειάζεται να ψάξω για να βρω αυτό που ταιριάζει απόλυτα; Όλα φαίνονται μα στην ουσία κάπου παρεκκλίνουν. Ίσως το ’χει η μοίρα και κάποιες πόρτες να ’ναι γραφτό να μην ανοίξουν ολότελα ποτέ. Καλύτερα. Πού να μπλέξεις τώρα..

Advertisements

2 comments on “Δεν είναι που φεύγεις. Είναι που γυρίζεις κάθε μέρα και πιο διαφορετικός.

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Change )

Connecting to %s