Και εάν;..

Στέκομαι και κοιτάζω τη βιβλιοθήκη του. Γεμάτη βιβλία στολίζει τον τοίχο του σαλονιού. Είμαι μόνη στο δωμάτιο, στο σπίτι. Στο σπίτι του. Έχει πάει σε κάτι γείτονές του, φίλους του, κάτι τέτοιο τέλος πάντων, που θέλανε να τους κάνει μια δουλειά, να του δώσουν κάτι.. δεν κατάλαβα και δεν με ενδιέφερε και ιδιαιτέρως για να ρωτήσω λεπτομέρειες. Θα μου έλεγε μετά. Μου είχε πει μονάχα πως θα γυρνούσε το πολύ σε καμιά ώρα. Ήταν λιγάκι φλύαροι αυτοί οι φίλοι φαίνεται..

Δεν με είχε ξαναφήσει μόνη στο σπίτι του. Δεν είχε τύχει. Πάντα ερχόμασταν και φεύγαμε μαζί. Απροσδόκητα όμως σήμερα βρέθηκα στον ολόδικό του χώρο ολομόναχη. Και καθώς κοιτούσα τι λογής βιβλία είχε διαβάσει, άρχισαν να μου μπαίνουν στο μυαλό ιδέες, υλοποιήσιμες μεν, κακές…τόσο κακές δε..

Ήξερα πως έγραφε. Μου το είχε πει άλλωστε κάποτε όπως μιλούσαμε. Όχι σαχλά, γλυκερά ημερολόγια, μα κάτι σαν χρονικό της ζωής του. Σκέψεις του για την ακρίβεια. Ενδόμυχες και ανομολόγητες σκέψεις. Που φυσικά και δεν μου έλεγε. Αλλιώς τι σόι ανομολόγητες θα ήταν;

Δεν ήταν πως δεν με εμπιστευόταν –μου είχε πει- μα κάποια πράγματα τα κρατάμε για τον εαυτό μας. Δεκτό, συμφωνούσα και εγώ με αυτό –και το έκανα κιόλας. Γιατί όμως η περιέργεια φούντωνε τόσο μέσα μου;

Το γραφείο του, και ιδίως το δεξί συρτάρι, ήταν λες και με φώναζε.. Τον είχα δει πως εκεί έβαζε το χοντρό καφέ τετράδιό του. Τον είχα δει μάλιστα και να γράφει μια φορά, την ώρα που εγώ μας έφτιαχνα καφέ. Με το που μπήκα στο δωμάτιο για να του τον πάω εκείνος δεν το έκλεισε αμέσως δίνοντάς μου την ευκαιρία να καταλάβω τι έκανε. Δεν τραβήχτηκε ούτε ταράχτηκε με την παρουσία μου. Άραγε να σήμαινε πως με εμπιστευόταν; Τελείωσε την πρότασή του ήρεμα, το έκλεισε και το έβαλε μέσα στο συρτάρι. Με κοίταξε για λίγο, μου χαμογέλασε και ήπιε μια γουλιά από τον καφέ του δίχως να μου πει το οτιδήποτε γι’ αυτά που έγραφε. Εγώ όμως είχα καταλάβει..

Άλλη φορά –ήταν μια μέρα που τσακωνόμασταν- του ξέφυγε μια λεπτομέρεια που εγώ δεν θυμόμουν καν. Μια φράση μου, πολύ παλιά, λησμονημένη. Που όταν τον ρώτησα πως ήταν δυνατόν να τη θυμόταν, μου είχε απαντήσει πως γράφει συχνά πυκνά για εμένα. Για όσα τον ενδιαφέρουν, μου είχε πει. Ήθελε να θυμάται ακόμη και τέτοιες φαινομενικά ανούσιες λεπτομέρειες.

Άρα, αυτό σήμαινε πως ό,τι δεν μου έλεγε, όποια σκέψη είχε κάνει ποτέ του, βρισκόταν τώρα μονάχα ένα δωμάτιο μακριά μου. Εάν πήγαινα και άνοιγα το συρτάρι; Δεν θα διάβαζα τα πάντα. Όχι.. Μονάχα να ξεφύλλιζα λιγάκι, να καταλάβαινα πώς σκέφτεται. Είχα μπροστά μου μία ολόκληρη ώρα. Ήταν κάτι παραπάνω από αρκετή. Θα άνοιγα το συρτάρι, θα διάβαζα τα σημαντικά σημεία και μετά θα το έβαζα πάλι πίσω στη θέση του. Και δεν θα του έλεγα τίποτα. Φυσικά και δεν θα του το έλεγα! Ήμουν προετοιμασμένη για τα πάντα. Ούτε θα με σόκαρε κάτι, ούτε και πρόκειται να τσακωνόμασταν, εάν διάβαζα κάτι που δεν θα έπρεπε να ξέρω. Δεν θα του έλεγα το παραμικρό. Ακόμη και εάν διάβαζα για άλλες.. Ήθελα απλώς να ξέρω..

Πλησίασα το γραφείο και άνοιξα το συρτάρι. Όπως το φανταζόμουν, το τετράδιο κειτόταν εκεί. Το άγγιξα και ένιωσα να με πιάνει το στομάχι μου. Η καρδιά μου κόντευε να σπάσει. Θα εισέβαλλα δίχως να τον ρωτήσω στην ψυχή του και αυτό ήταν κακό.. παράνομο και πολύ κακό.. Εντάξει όμως, σκέφτηκα. Θα μπορούσα να ζήσω με τις τύψεις. Αυτά που θα μάθαινα θα αντιστάθμιζαν τις τύψεις μου..

Δεν είναι πως δεν τον εμπιστευόμουν. Όχι βέβαια, το αντίθετο. Απλώς ήμουν περίεργη. Τόσο περίεργη! Όπως είμαι με κάθε άνθρωπο. Φυσικά και θέλω να ανακαλύψω την ψυχή του. Φυσικά και θέλω να μπορέσω να καταλάβω τι σκέφτεται, πώς θα αντιδράσει στο παραμικρό. Βέβαια, όταν το καταφέρνω, εκεί είναι που χάνεται το ενδιαφέρον..

Καθώς λοιπόν ήμουν έτοιμη να διαβάσω τις σελίδες –γραμμένες με μπλε στυλό- αίφνης το κατάλαβα! Θα χανόταν το ενδιαφέρον άπαξ και τον μάθαινα εν μία νυκτί εξ’ ολοκλήρου. Ναι, ίσως να έβλεπα όμορφες καταχωρήσεις, μα δεν θα χαιρόμουν. Θα επιβεβαιωνόμουν απλώς. Ίσως να έβλεπα και όλα όσα φοβόμουν. Δεν θα ανακουφιζόμουν όμως. Θα απογοητευόμουν απλώς.

Άξιζε λοιπόν; Στο βωμό της δικής μου περιέργειας άξιζε να θυσιαστεί αυτό το τόσο ζωντανό και υπέροχο που ακόμη είχαμε; Άξιζε να βιαστώ να τελειώσω κάτι, που έτσι και αλλιώς θα φθίνει κάποια στιγμή –όπως όλα άλλωστε- όμως πριν την ώρα του;

Έκλεισα το τετράδιο και το ξαναέβαλα στο συρτάρι. Θα ερχόταν σε λίγο και άλλωστε είχα να του φτιάξω και ένα τέλειο ποτό που είχα μάθει πρόσφατα… Δεν θα προλάβαινα. Δεν βιάζεσαι να τελειώσεις πράγματα που σε νοιάζουν..

Κάποια άλλη φορά, σκέφτηκα, και έκλεισα το φως πίσω μου.. 

Advertisements

14 comments on “Και εάν;..

  1. ειλικρινά μου άρεσε τόσο πολύ..θα μπορούσα να ταυτιστώ.
    αλλά,για να ξέρεις..κι εγώ το ίδιο θα έκανα στη θέση σου.
    κάποια πράγματα είναι προτιμότερο να τ’αφήσεις να αιωρούνται στο μυαλό μονάχα.

    καλό σου βράδυ γλυκιά μου♥

  2. Αλς says:

    εγώ μαλλον θα το κοιτούσα ακομη κι αν λένε πως η άγνοια είναι ευτυχία. Θα το άνοιγα αν το έβρισκα μπροστά μου, απλώς δε θα το έψαχνα!

    φιλια

    • Το θέμα είναι εάν αντέχεις την αλήθεια.. η οποία βέβαια αργά ή γρήγορα -με ημερολόγια ή χωρίς- αποκαλύπτεται.. ΤΙ να σου πω καλή μου Αλς. Εγώ θέλω ακόμη και τα 5 παραπάνω λεπτά το πρωί για να χουζουρέψω.. Πόσω μάλλον στη ζωή.. 🙂
      Φιλί και από εμένα!

  3. Alex To Atenas says:

    Κάθομαι στον υπολογιστή τρώγοντας κορν φλέηκς, ακούγοντας γαλλικό ραδιόφωνο και διαβάζοντας αυτό…
    Τί υπέροχος τρόπος να ξεκινήσει η μέρα 🙂

  4. Φανη says:

    εγω θα περιμενα τη στιγμη που θα μου το εδινε.. το συναισθημα που θα νιωσεις αξιζει περισσοτερο απ’οποιοδηποτε αλλο μπορει να σε παρακινησε να ανοιξεις το συρταρι!
    καλο βραδυ! 🙂

    • Ω μα σε καμία περίπτωση δεν πρόκειται να μου το έδινε! Όπως και εγώ σε εκείνον το δικό μου ημερολόγιο! Θα ήταν υπέροχο σίγουρα μα ποιος εμπιστεύεται απόλυτα, αναμφίβολα και εξ’ολοκλήρου τον άλλο για να του φανερώσει κάθε σπιθαμή της ψυχής του; Κάθε σκέψη που μπορεί να έκανε; Ακόμη και πολύ άσχημη την ώρα που μπορεί να είχε νεύρα; Κανένας!
      Καληνύχτα!! 🙂

  5. AurorαDione says:

    Ταυτίστηκα.. Γράφεις υπέροχα και φαίνεται ότι πηγάζει βαθιά από’μέσα σου..
    Keep on writing! Καλή σου συνέχεια

  6. Love addict says:

    Νομίζω οτι μόλις ανακάλυψα ένα θησαυρό.
    Γραφεις πολυ ωραία.
    Το κείμενο υπέροχο.
    Σε φιλώ και ελπίζω να ξεκινήσουμε μια φιλια εστω μέσα απο τα μπλογκ μας! 🙂

  7. Alchemist says:

    Χριστινα. Σε εχασα και με εχασες. Ειχα σταματησει να γραφω γενικα στο μπλογκ μου, δεν ηταν οτι σε ξεχασα. Δεν ειμαι ανθρωπος που ξεχναω (δεν γερασα τοσο πολυ ακομα). Οφειλω να πω οτι μου ελειψες, σαν να σε ηξερα απο κοντα. Επεστρεψα στο blogging ελπιζω και εσυ να κανεις το ιδιο. Ομορφη η αλλαγη που εκανες, δεν προλαβα να διαβασω το ποστ σου απλα ηθελα να σου πω ποσο με συγκινησε το σχολιο που αφησες στο μπλογκ μου. Σε ευχαριστω για το ομορφο συναισθημα.

    Θα τα λεμε συχνα απο δω και περα. Να μου εισαι καλα και να προσεχεις. Φιλια.

    • Να’σαι καλά Αλχημιστή μου. Και εγώ χάρηκα για την απάντησή σου! Και χαίρομαι που δεν ξεχνάς -παππού!!
      Να’σαι και εσύ καλά. Εγώ γράφω αραιά και που όταν προλαβαίνω, οπότε φυσικά θα τα λέμε!
      A bientot λοιπόν! (εάν θυμάμαι καλά το πού είσαι..)

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Change )

Connecting to %s