το τέλος, όπως το έχουμε αγαπήσει..

Ήρθε το τέλος! Ωχ, ακούγομαι πολύ εσχατολογική να φανταστώ; Πάμε πάλι..
Δεν ήρθε το τέλοςΧμ, τώρα ακούγομαι πολύ ψεύτικη.. 

Η αλήθεια είναι καλοί μου φίλοι πως ό,τι και να πω από τα δύο ψέματα θα είναι -και δεν μου αρέσει να λέω ψέματα, αν και γυναίκα.. Το τέλος όπως κινδυνολογούσαν οι Μάγιας -ή οι άχρηστοι και ανίδεοι μελετητές των ημερολογίων τους φυσικά και δεν ήρθε. Αυτό δεν αποτελεί ούτε κάτι το εντυπωσιακό πόσω μάλλον άξιο να συζητηθεί. Όσοι το πίστευαν ας κάνουν μια ενδοσκόπηση τον εγκεφαλικών τους κυττάρων και ας κόψουν τα ναρκωτικά και την τηλεόραση. Μην με παρεξηγείτε, είναι που έχω λίγα νεύρα και βγαίνουν στις λέξεις μου. Θα περάσουν -όπως όλα φυσικά..

Ένα τέλος όμως ήρθε, για να επανέλθω στο θέμα. Ανεπιστρεπτί. Κανόνας στη ζωή, μικρά μου ξωτικά: όλα, καθετί πάνω στην πλάση τελειώνει μία μέρα. Όσο και αν το απευχόμαστε. Όσο και αν προσπαθούμε να αποφύγουμε αυτή την εφιαλτική τελεία από το να γραφεί, έρχεται πάντοτε η ώρα όπου η αυλαία πέφτει και το τέλος γράφεται δίχως να μπορούμε να κάνουμε τίποτα για να το αντιστρέψουμε. Έτσι λοιπόν και τα τελευταία μου Χριστούγεννα ως μαθήτρια μόλις τελειώσανε. Αφήνω πίσω μου τα στολισμένα θρανία, αποχαιρετώ το 2012 που με βρήκε να κάθομαι σε αυτά για την τελευταία τάξη μου προτού αναγορευτώ σε φοιτήτρια και παίρνω απόφαση πως δεν πρόκειται να υπάρξει άλλος Δεκέμβριος που να με βρει να έχω αναστατώσει ολόκληρο το σπίτι μου, να το έχω ξεστολίσει για να πάρω στολίδια μαζί μου στην τάξη να στολίσουμε. Ναι, θα με βρουν και άλλοι Δεκέμβριδες να απολαμβάνω τους υπέροχους ολόλευκους κουραμπιέδες, μα ποτέ ξανά ως ανέμελη μαθήτρια.

Μια νοσταλγία και μια γλυκόπικρη γεύση έχω ως επίγευση στο στόμα μου. Ταυρίνα η ίδια, δεν τρελαίνομαι και για αλλαγές. Έλα όμως που είναι αναγκαίες ώρες ώρες. Να’ναι καλά ο Δίδυμος στον ωροσκόπο. Με σώζει μα και με καταστρέφει ώρες ώρες.

Δεν μου βγαίνει το συναίσθημα απόψε. Δεν μπορώ να γράψω γλυκούλικα πράγματα για το πώς νιώθω που κάτι χάνεται και που κάτι κερδίζεται. Μου βγαίνει μονάχα ένας εκνευρισμός. Εκνευρισμός γιατί βλέπω πως τα Χριστούγεννα δεν τα αγαπάτε! Και βάζω και τον εαυτό μου μέσα -αναμάρτητη δεν είμαι, πετάξτε μου όποια πέτρα θέλετε. Τους κοντινούς σας ανθρώπους τους ξεχνάτε. Όπως και το πραγματικό νόημα των γιορτών. Δεν θα σας πω να τρέξετε στις εκκλησίες. Εντάξει, είναι και αυτό μια άποψη και τη σέβομαι απόλυτα, μα θιασώτρια των θρησκειών δεν ήμουν ποτέ, ούτε και πρόκειται να γίνω. Εντάξει, πίστευε (και μη, ερεύνα;) όμως μην θυμάσαι την αγάπη και τη βοήθεια του συνανθρώπου τις μέρες των γιορτών μονάχα. Να είσαι άνθρωπος όλο το χρόνο, μην περιμένεις το Δεκέμβριο..

Αυτό λοιπόν είναι το θέμα. Είμαστε βουτηγμένοι στη μιζέρια, στην αθλιότητα, στη γκρίνια, στην τσιγκουνιά συναισθημάτων, στην αδηφαγία. Δεν μπορώ. Ίσως ήταν ένα λάθος αυτό το άρθρο -μια απλή παρακίνηση.

Όμως ο Σεφέρης είχε πει να μην γράφουμε όταν δεν το νιώθουμε. Δεν πρέπει να βάζουμε καταναγκαστικά έργα στη ζωή μας, όσο μικρά και αν είναι.. Σοφός. Ακολουθώ τη ρήση του επομένως.

Καλές γιορτές, καλά Χριστούγεννα και μακάρι το 2013 να σας δώσει ό,τι χρειάζεστε!

p.s. Η αποψινή μέρα είναι αφιερωμένη σε ένα υπέροχο πρόσωπο και πολύ σημαντικό για εμένα. Να είναι ευτυχισμένο και πάντα χαμογελαστό, όπως το έχουμε συνηθίσει! No matter what!

 

Advertisements

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Change )

Connecting to %s