Με φοβίζεις..

Τα γραπτά σου με τρομάζουν. Η επιλογή των λέξεων, η δόμηση των προτάσεών σου. Με καθηλώνουν και δεν μπορώ να σταματήσω να σε διαβάζω, μα είναι λες και με κάθε σου λέξη μου παίρνεις και λίγο αέρα από τους πνεύμονές μου. Γιατί με κάθε λέξη σου , μαθαίνω και κάτι παραπάνω για εσένα. Χωρίς να το θέλω και δίχως εσύ να ξέρεις τίποτα. Γιατί δεν είμαι καμιά σημαντική εγώ. Μία από τους διάφορους αναγνώστες σου που έτυχε να πέσουν στα χέρια της σπαράγματα των σκέψεών σου. Άτακτα δομημένες, συνειρμικές, μπερδεμένες… Και τόσο πονεμένες. 

Το χαμόγελό σου δεν προδίδει τίποτα. Γιατί όμως οι λέξεις σου είναι τόσο μα τόσο ζοφερές; Πονάς μα δεν το δείχνεις. Τι αφελής, τι αδαής. Συγγνώμη. Δεν έχω μάθει ακόμη να διαβάζω τις ψυχές. Θα έπρεπε να ξέρω, θα έπρεπε.. 

Μα, ίσως και εσύ να μην ξέρεις. Ίσως να μην έχεις καταλάβει πόσο σε πονάει η απουσία. Ίσως να έχεις συνηθίσει να ζεις με αυτή και να συμβιβάζεσαι. Ίσως νομίζεις πως κάποτε το βάρος του κενού θα γίνει ελαφρότερο. Όχι, μικρό μου. Μην βαυκαλίζεσαι. Το κενό θα διογκώνεται κάθε φορά που θα προσπαθείς να το σπρώχνεις όχι και βαθύτερα μέσα σου. 

Και εάν δεν μιλήσεις, μια μέρα θα σε καταπιεί..  

Advertisements

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Change )

Connecting to %s