Άνθρωποι.. άνθρωποι μονάχοι..

Κάποιοι τραγουδάνε για τη μοναξιά. Άλλοι γράφουν για εκείνη. Σαν κάτι τόσο οικείο και φυσικό. Που όμως δεν έχουν πραγματικά γνωρίσει. Όσοι τη νιώθουν πραγματικά δεν μπορούν να μιλήσουν, δεν μπορούν να εκφράσουν πώς ακριβώς νιώθουν για εκείνη, με τι ακριβώς μοιάζει το ψύχος που έχουν στην ψυχή τους. Γιατί όταν πραγματικά κάτι υπάρχει μέσα σου και σε βασανίζει δεν μπορείς να το μοιραστείς. Δεν μπορείς να φωνάξεις: ‘Δείτε με, πονάω!’ Εκείνες λοιπόν τις στιγμές που μένεις βουβός να παρακολουθείς τη ζωή σαν απλός τηλεθεατής, σαν απλός περαστικός δίχως αντοχές να μιλήσεις και να διεκδικήσεις μια θέση στον κόσμο, εκείνες λοιπόν τις στιγμές που νιώθεις μετέωρος και τόσο μα τόσο ευάλωτος, εκείνες τις στιγμές λαχταράς ένα χέρι να σε κρατήσει καθώς τρεκλίζεις. Ζητάς μια αγκαλιά να κρυφτείς μέσα της, να σε κάνει να σταματήσεις να παραπαίεις. Ζητάς ένα στήριγμα, ένα άγγιγμα αγάπης, στοργής, ζητάς μια λέξη, μια υπόσχεση. Ζητάς την ασφάλεια και τη σιγουριά πως δεν θα σε αφήσουν μόνο.  Μάταια όμως. Βλέπεις πως τη στιγμή που χρειάζεσαι τους ανθρώπους περισσότερο κοντά σου, εκείνοι σε εγκαταλείπουν.

Και τότε αρχίζεις να πιστεύεις πως εσύ φταις για τη μοναξιά σου. Αρχίζεις να πιστεύεις πως ο ζόφος μέσα σου διογκώνεται και γι’αυτό φοβίζεις τους πάντες γύρω σου. Πως δεν σου αξίζει να είσαι κοντά σε παρουσίες, γιατί καταλήγεις να πληγώνεις και να πληγώνεσαι. Όχι, δεν σε νοιάζει πολύ που πληγώνεις, συνήθεια σου είναι πια, μα δεν μπορείς να συνηθίσεις να πληγώνεσαι. Αρνείσαι πεισματικά να αποδεχτείς πως η φωνή που μερικές φορές ακούς στη σιωπή έχει πλέον χαθεί. Αρνείσαι να δεχτείς πως άνθρωποι που ειλικρινά αγάπησες κάποια στιγμή στη ζωή σου σε έχουν πια ανεπιστρεπτί αφήσει και το χειρότερο, ξεχάσει.. Και γι’αυτό παύεις πια να εκτίθεσαι. Παύεις πια να δείχνεις το πραγματικό πρόσωπο της καρδιάς σου. Και αρχίζεις να φοράς μάσκες.

Τι καλός ηθοποιός. Αλλάζεις ρόλους με εξαιρετική επιδεξιότητα. Σε κάποιαν άλλη ζωή ηθοποιός θα γεννήθηκες. Την ημέρα λοιπόν φοράς το περιπαικτικό χαμόγελό σου, φοράς τη ζωηράδα στο βλέμμα σου, φοράς το χιούμορ και την ευστροφία σου και βγαίνεις στη σκηνή. Αχ, και τι υπέροχα που παίζεις. Ειλικρινά σαγηνεύεις, μαγεύεις, ξεσηκώνεις. Τη νύχτα όμως, όταν τα φώτα της πόλης σιγά σιγά φθίνουν και εν τέλει σβήνουν, όταν η ώρα να επιστρέψεις σπίτι σου φτάνει και η αυλαία κλείνει πίσω σου, τότε βγάζεις όλες σου τις μάσκες. Μένεις γυμνός και αρχίζεις να τρέμεις, όχι από το κρύο όμως του χειμώνα, μα από το κρύο της καρδιάς σου. Όταν βγάζεις όλες τις μάσκες σου, με τι μένεις; Με τίποτα. Μονάχα με τη μοναξιά σου..

 

Advertisements

2 comments on “Άνθρωποι.. άνθρωποι μονάχοι..

  1. ο καθένας έχει ανάγκη την παρουσία κάποιου για να τον τραβήξει από τα σκοτάδια του..
    η μοναξιά είναι περίεργο πράγμα,ύπουλο…ίσως μοιάζει με το κρύο της καρδιάς όπως το παρουσίασες…
    καλό σου βράδυ..

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Change )

Connecting to %s