-άτιτλο-

Λένε πως εάν καταφέρεις να βάλεις εξ’αρχής τίτλο στο κείμενό σου ή στην ιστορία σου, σημαίνει πως την έχεις ολοκληρωμένη μες στο μυαλό σου. Να γιατί πάντα με δυσκόλευαν οι τίτλοι. Οι ταμπέλες στους ανθρώπους και στις ιστορίες τους. Πόσω μάλλον στις δικές μου ιστορίες. Όλα μέσα στο μυαλό μου είναι δομημένα άναρχα και άτακτα. Μυαλό. Πόσο, μα πόσο απεχθάνομαι αυτή τη λέξη. Όχι, όχι μυαλό. Η λογική δεν μου ταιριάζει. Καρδιά, ψυχή. Αυτές είναι λέξεις άξιες να ειπώνονται. 

Να μιλήσω λοιπόν για τι; Για την ιστορία μας; Χωρίς τίτλους, χωρίς λέξεις. Φτάνουν τα βλέμματα. Αχ, πόσα θέλω να σου πω μα δεν υπάρχουν λόγια. Μικρέ θησαυρέ που σε κρύβω στην καρδιά μου. Εσύ το τέλμα, εσύ και η σωτηρία. Θα με θυμάσαι άραγε όταν…..

Μη! Καλέ, σταμάτα. Αχ, τα φιλιά σου καίνε το κορμί μου… Μα, σταμάτα! Δεν μ’αφήνεις να γράψω……..

Γελάς, αχ τι υπέροχος που είσαι όταν γελάς. Και ο τρόπος που μ’αγγίζεις…… Εντάξει, τα παρατάω. Είσαι η έμπνευσή μου, μα δεν μπορώ να γράψω όταν είσαι κοντά….

Εντάξει, σταμάτα. Σταματώ και εγώ. Βάζω την άνω τελεία μου και έρχομαι στην αγκαλιά σου. Ο χρόνος μας είναι υπερβολικά πολύτιμος για να σπαταλιέται. 

Θα σου γράψω λοιπόν μιαν άλλη φορά. Προς το παρόν, έρχομαι να σου ψιθυρίσω το πόσο σ’αγαπώ. Μου έλειψες και είπα να έρθω να στο πω.. 

Advertisements

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Change )

Connecting to %s