κάποιος..

Τι έχεις εκεί; Τι κρύβεις μες στα χέρια σου; Διαμάντια είναι αυτά; Μα πώς; Κλαις ακόμη; Μη! Σταμάτα. Μονάχα όσοι ελπίζουν κλαίνε ακόμη. Τι όμορφη που είσαι όμως όταν κλαις. Ο πόνος σου προσδίδει άλλη χάρη. Και ολόκληρο το πρόσωπό σου μια αντίθεση. Φωτίζει το ίδιο, μα σκοτεινιάζουν τα μάτια σου. Μικραίνουν τόσο πολύ, αυτά τα μεγάλα εκφραστικά σου μάτια. Σαν να θες να κρύψεις κάθε σκέψη. Έτσι ήσουν όμως πάντοτε. Ολόκληρη μια αντίθεση. Ποτέ ξεκάθαρη, ποτέ απλή. 

Τόσος κόσμος τριγύρω. Όπου και αν γυρίσω το βλέμμα μου βλέπω σώματα να κινούνται. Άψυχα όμως σώματα, νεκρά. Τόσο άγνωστοι οι άνθρωποι μεταξύ τους. Αδιάφορα προσπερνά ο ένας τον άλλο. Και εγώ ανάμεσά τους περπατώ. Ξένος ανάμεσα σε ξένους. 

Και μετά έρχεται η ώρα να γράψεις το επίλογο. Και μένεις δίχως λέξεις. Δίχως κάτι άξιο να ειπωθεί. Μήπως όμως όλα αυτά είναι απλά δικαιολογίες για ένα τέλος που δεν θέλεις σε καμία περίπτωση να γράψεις; Μα όταν σε βλέπω να φλερτάρεις με τη λήθη, με ωθείς να φλερτάρω και εγώ με τη μοναξιά. Τα μποτάκια σου είναι ακόμη δίπλα στο κρεββάτι και σε περιμένουν. Όμως δεν θα ‘ρθεις. Το δαχτυλίδι σου στον καθρέφτη του μπάνιου που κάποτε στόλιζε τα λεπτά, μακριά σου δάχτυλα, μάταια προσμένει τη ζεστασιά του χεριού σου. 

Ξάφνου χτυπάει το τηλέφωνο. Οι δείκτες του ρολογιού σχηματίζουν μια λησμονημένη ώρα. Μια ώρα που κάποτε ήμασταν αγκαλιά. Τρεις μετά τα μεσάνυχτα. Ο ήχος του τηλεφώνου στολίζει την εικόνα στο φόντο. Διώχνει για λίγο τη σιωπή. Έξω από το παράθυρό μου φυσάει ξεχασμένες αγάπες. Κάθομαι καρτερικά και κοιτάζω το φως του φεγγαριού μες στην πραότητα του τοπίου. Άδειοι οι δρόμοι. Χαθήκανε οι άνθρωποι. Ίσως μιμούνται τη μοναξιά της καρδιάς μου.

Το δαχτυλίδι σου. Τα μποτάκια σου. Το άρωμά σου στο χώρο που σιγά σιγά ξεφτίζει. Και το φως του φεγγαριού φωτίζει την απουσία του δωματίου. Σηκώνομαι και κλείνω το παράθυρο. Θα κοιμηθώ. Κουράστηκα να περπατάω στο δωμάτιο. Τακ τακ. Με κούρασε τόσο ο ήχος από τα παπούτσια μου στο πάτωμα. Με κούρασε η σκέψη. Θα κοιμηθώ λοιπόν. Έχει πάει άλλωστε αργά. Αυτό δεν κάνουν όσοι πονάνε; Κλείνουν τα φώτα και βυθίζονται στον ύπνο. Για να αποφύγουν για λίγο την πραγματικότητα. Λησμονούν όμως τους εφιάλτες που εγκυμονούν τα όνειρά τους.. 

Advertisements

One comment on “κάποιος..

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Change )

Connecting to %s