Πώς να γράψεις όταν δεν έχεις τίποτα να πεις; Πώς να γελάσεις όταν δεν υπάρχει πια τίποτα όμορφο και χαρούμενο; Να γελάσεις με τη γελοιότητα που πλέον κυριαρχεί σε αυτόν εδώ τον κόσμο; Μπορεί. Κάποιοι το κάνουν. Εμένα όμως με κάνει περισσότερο να δακρύζω αυτή η έλλειψη ουσίας, παρά να γελάω. Μα αλήθεια, δεν αναρωτιέται κανένας σας πώς καταντήσαμε έτσι; Γιατί περί κατάντιας επρόκειτο. Το ότι είμαι 17 χρονών, σε λίγους μήνες ενήλικη, και βλέπω γύρω μου μονάχα μιζέρια, θλίψη, ασχήμια και πόνο είναι το λιγότερο ανησυχητικό. Και παραίτηση… αχ πόσους ανθρώπους βλέπω μέρα με τη μέρα να παραιτούνται όλο και περισσότερο.

Πόσο στον ουτοπικό σου κόσμο πρέπει να είσαι για να μην συνειδητοποιείς τι γίνεται στη χώρα σου; Στον κόσμο ολόκληρο; Πόσο καλοβολεμένος ή αδιάφορος πρέπει να είσαι για να μην αντιδράς; Με όλα όσα συμβαίνουν θα έπρεπε όλοι μας να είμαστε κάθε μέρα στους δρόμους και να ουρλιάζουμε ‘ΟΧΙ’! Όχι, όμως…

“Εσύ θα κάνεις επανάσταση;” μου είπε κάποιος όταν προσπαθούσα να του εξηγήσω πώς νιώθω βλέποντας τη χώρα μου να πνέει τα λοίσθια και να οδεύει προς την απόλυτη καταστροφή και στον εξευτελισμό. Πως έχω αρχίσει να αηδιάζω από τον κόσμο στον οποίο ετοιμάζομαι και επίσημα να βγω. “Κάτσε στα αυγά σου, ζήσε μια αξιοπρεπή ζωή και άσε την επανάσταση στους άλλους. Κανείς δεν πρόκειται να ενδιαφερθεί για εσένα πέρα από εσένα την ίδια. Γιατί να ενδιαφερθείς εσύ;”

Δεν μπορώ να εκφράσω ακριβώς τι ένιωσα στο άκουσμα αυτών των λέξεων. Ένα συνονθύλευμα από συναισθήματα που δεν μπορούν να εκφραστούν ακριβώς με λέξεις. Μπορώ σίγουρα να πω πως η αηδία μου μεγάλωσε γιατί συνειδητοποίησα τι ιδεολογία κυριαρχεί. Οι δακτυλοδεικτούμενοι πολιτικοί μας -κατ’εμάς συμφεροντολόγοι, άχρηστοι που κοιτάνε μονάχα μέχρι εκεί που φτάνει το χέρι τους- τι διαφορά έχουν από τους ίδιους τους πολίτες που τους ψήφισαν; Τότε κατάλαβα πόσο οξύμωρη είναι η κοινωνία μας. Οι ίδιοι άνθρωποι που κατακρίνουν, πράττουν και σκέφτονται με τον ίδιο ακριβώς τρόπο.Κάνουν  Τι ειρωνεία. Θυμηδία σκέτη. Πόσο υποκριτές είμαστε…

Και εγώ αφελώς προσπάθησα να πείσω το συνομιλητή μου πως με αυτή την ιδεολογία δεν πάμε πουθενά και αυτή η λογική είναι που μας ωθεί στα χειρότερα και μας βυθίζει ολοένα και βαθύτερα στο τέλμα.
“Σε παρακαλώ παιδάκι μου. Σύνελθε. Σύνελθε και σοβαρέψου.” 

Και εκεί κατάλαβα πως απλά δεν υπάρχει ελπίδα γι’αυτό τον άνθρωπο. Και έτσι σιώπησα. Και έτσι βυθίστηκα και εγώ με τη σειρά που λίγο βαθύτερα στην απογοήτευση..

Σας λυπάμαι. Και λυπάμαι και εμένα την ίδια που τελικά καταφέρατε να με απογοητεύσετε τόσο. Περισσότερο όμως λυπάμαι αυτή τη χώρα που έχει την ατυχία να κατοικείται από τόσο ανάξιους ανθρώπους. Μια πανέμορφη χώρα που καταφέρνουν και την ασχημαίνουν κάθε μέρα όλο και περισσότερο…

Ελπίζω να υπάρχουν εκεί έξω ‘Υγιείς’ άνθρωποι, με το Υ κεφαλαίο, που να αντέχουν και να ελπίζουν ακόμη. Γιατί η δική μου η ελπίδα έχει αρχίσει να χάνεται και να σβήνει ανεπιστρεπτί…

Χρόνια πολλά για σήμερα. Γι’αυτό το “ΟΧΙ” που κάποτε τόλμησαν να το πούνε. Που να ξέρανε πως 70 σχεδόν χρόνια μετά θα κυριαρχούσε αυτό το άκριτο ‘ναι’ σε όλους και σε όλα… Αυτή η αδικαιολόγητη αδιαφορία και παθητικότητα.
Φευ της Ελλάδος λοιπόν.
Να τη χαιρόμαστε..

Advertisements

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Change )

Connecting to %s