και σε χάνω;

Ξέρεις, αυτό είναι που φοβάμαι. Μη σε χάσω. Οι άνθρωποι, καλέ μου, φεύγουν αργά ή γρήγορα. Ο μόνος που μένει πάντα κοντά σου είναι ο ίδιος σου ο εαυτός. Οι άλλοι χάνονται. Ξεχνάνε. Εσύ όμως γιατί είσαι πάντα αυτός που μένεις με τη θύμηση; Σαν αιώνια καταραμένος πρίγκιπας δίχως πριγκίπισσα στο δικό σου παραμύθι. Είναι εύκολο να βρίσκεις πρόσωπα. Γέμισε ο κόσμος με ανθρώπους. Βγες μια βόλτα έξω και θα δεις μυριάδες πρόσωπα να κατακλύζουν την πλάση. Δεν είναι λοιπόν δύσκολο να βρίσκεις κόσμο.

Το δύσκολο είναι να χάνεις. Ποιος δεν μίσησε την απουσία; Ηθελημένα ή μη, την ώρα του αποχωρισμού εάν έχουν καταφέρει να σε αγγίξουν και να διαπεράσουν όλα σου τα τείχη προστασίας, παίρνουν φεύγοντας και ένα κομμάτι σου μαζί. Και εσύ απομένεις μόνος μες στην ερημιά και το σκοτάδι. Γι’αυτό εγώ έχω πάψει πλέον να δίνω την ψυχή μου παντού. Γιατί όταν φεύγουν παίρνουν μικρά μικρά της κομματάκια. Όχι, εντάξει, αχάριστη δεν είμαι. Δεν μετανιώνω, να το ξέρεις. Όμως από τα λάθη μαθαίνεις εν τέλει.

Θυμήσου το. Μην αναλώνεσαι και μην καταναλώνεις φαιά ουσία. Μην δίνεσαι σε αυτούς που δεν αξίζουν και δεν σκέφτονται πως σε κομματιάζουν. Ούτε με τριαντάφυλλο ακόμη να μην δέχεσαι να σε γρατσουνάνε. Δεν καταλαβαίνουν πόσο πονάς όταν φεύγουν μακριά, γιατί ξέρεις να γελάς αινιγματικά και να μπερδεύεις χαμογελώντας.

Μάταια ψάχνεις αυτό το πρόσωπο που θα διαβάσει τα μάτια σου, χωρίς καν να μιλήσεις. Που θα σε γδύσει και θα κοιτάξει κατάματα μέσα στην καρδιά σου. Όμως, αν πάλι συναντήσεις αυτό το πρόσωπο, θα το θελήσεις στη ζωή σου; Μάλλον όχι. Θα φοβηθείς. Δεν αντέχεις, ψυχή μου την αλήθεια. Όπως μια μέρα θα πάψεις να αντέχεις και εμένα. Πανάκεια μερικές φορές είναι τα ψέματα, μα άκου τώρα την αλήθεια μου.

Τους ανθρώπους στο τέλος τους μισείς, για τους ίδιους λόγους που κάποτε τους λάτρευες..

Advertisements

14 comments on “και σε χάνω;

  1. Μπερδέψαμε εμείς οι άνθρωποι την αγάπη με έρωτα, τον έρωτα με πάθος. Η αυλή του παραδείσου ξέρουμε με τι συνορεύει…

    • Κάπου χάσαμε το στόχο, το νόημα.. Ξεχνάμε και κανείς δεν ενδιαφέρεται να θυμηθεί ξανά…

      • Δεν συμφωνώ, όλοι ενδιαφερόμαστε, όλοι θέλουμε. Ισως φταίει το ότι το ρίχνουμε στην σκέψη και όχι στην δράση! Υπεραναλύουμε δηλαδή. ~)

      • Χμ, μπορεί. Ίσως να’χεις δίκιο. Τα πολλά λόγια είναι φτώχεια… και όταν μιλάμε και δεν πράττουμε είναι τεράστιο δείγμα υποκρισίας.. Μπορεί και να φοβόμαστε όμως… Άβυσσος η ψυχή κάθε ανθρώπου..

  2. Αλς says:

    ειναι περιεργοι οι άνθρωποι κάθε μ΄έρα και το πιστευω περισσότερο.
    Αλλά ξέρω δυο τέτοια μάτια που με διαβάζουν καλά και δε θέλω να τα χάσω απο τη ζωή μου. Δεν είναι έρωτας (ίσως ητανε κάποτε), δεν ειναι φιλία. Δεν ξέρω πως να το ονομάσω. Αγάπη ίσως; αυτη τη μοναδική που μπορεις να εχεις με εναν ανθρωπο πολύ δικό σου και πολυ αταιριαστο επισης για την κοινωνία, μα για την ψυχή όχι…

    καληνυχτα!!

    • Αν τη βιώνεις είσαι απίστευτα τυχερή Άλς μου! Κράτα αυτό το πρόσωπο κοντά σου και μην αφήσεις να φύγει για κανέναν λόγο! Έχεις στη ζωή σου κάτι πανέμορφο και εξαιρετικά σπάνιο!

  3. Αυτός ο φόβος της απουσίας τσακίζει τόσο πολύ την ψυχή…
    απλά και μόνο ο φόβος…μην φύγει,μην χαθεί,μην ξεχάσει..
    γνώμη μου είναι οτι όλα αξίζουν αν τα ζούμε δυνατά..
    φιλιά πολλά!

    • Το δώρο μα ταυτόχρονα και η κατάρα της ζωής είναι πως περικλύει τα πάντα. Πόνο, φόβο, μίση, αγάπη, πάθος, χαρά. Η μοναξιά είναι πράγμα δύσκολο, μα κάποια στιγμή θα τη νιώσεις και αυτή. Όμως τίποτα δεν κρατά για πάντα..
      Φιλιά και από εμένα!

  4. χρηχα says:

    Γιατί τέτοια βεβαιότητα για το τέλος; “Τους ανθρώπους στο τέλος πάντα τους μισείς….”

    Και γιατί να έρθει τέλος , τέλος πάντων ; Κράτησε το μακρυά , για να μην σου φέρει και το μίσος….

    Είναι νομίζω λάθος να βάζουμε σταθερές, ειδικά αν είναι αρνητικές….είναι σαν να χτίζουμε κάθετα πεζοδρόμια στην μέση ενός δρόμου μεγάλης ταχύτητας….γιατί αργότερα που θα ξεχαστούμε στον αγώνα της καθημερινότητας όταν θα πέσουμε επάνω τους με το πόδι στο γκάζι, σίγουρα θα τσακίσουμε τα αμορτισέρ μας……

    Καλησπέρα σας……

    • Μα γιατί αργά ή γρήγορα τα πάντα τελειώνουν. Ο χρόνος είναι αδυσωπητος, παίρνει μαζί του το καθετί. Άλλο γρηγορότερα, άλλο αργότερα, όμως εν τέλει τίποτα δεν μένει ίδιο και απαράλλακτο και τα πάντα αλλάζουν. Δεν είναι θέμα σταθερών, ούτε και προδιαθέτω καταστάσεις, μα από ό,τι έχω ζήσει και έχω δει να ζουν, δεν μπορώ να πιστέψω αυτό το ουτοπικό ‘για παντα’. Έχω πάψει πια να βαυκαλίζομαι. Παρόλα αυτά όμως δεν έχω πάψει ακόμη να το επιζητώ..
      Χαιρετώ σας!

  5. Φανη says:

    και την απουσια δεν την κερδιζει τιποτα..

  6. Φανη says:

    μπορει να παραδοθει ή να παρει τη θεση της μια παρουσια..!

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Change )

Connecting to %s