πάλι ξανά απ’την αρχή..

Χάθηκες, χάθηκα και εγώ. Μέχρι που μια μέρα αναπάντεχα σε είδα μπρος μου. Μου είχες πει, τα πρωτοβρόχια θα μας ένωναν ξανά. Και να λοιπόν που στεκόμαστε αγκαλιά και αντικρίζουμε τη φοβερή ερημιά του κόσμου. Ο δικός μας ο αγώνας όμως ήταν νικητήριος. Παράταιροι φαντάζουμε μπρος στο γκρίζο του τοπίου γιατί οι δικές μας οι καρδιές λειτουργούν ξανά και έχουν χρώμα πορφυρό. Φλέγομαι στην αγκαλιά σου και δεν με νοιάζει ο χειμώνας που πλησιάζει απειλητικά. Αυτόφωτα σώματα, όσο είμαστε κοντά, παλεύουμε μια ζωή μες στο σκοτάδι. Δανείζεσαι το φως μου, δανείζομαι το φως σου. Μέχρι οι δρόμοι μας να χωρίσουν ξανά, και να βυθιστούμε πάλι στο έρεβος. Αγάπη μου λες πως είναι. Μα εγώ σου λέω πως είναι απλά το πάθος που θα σβήσει κάποιο δειλινό. Μην με κάνεις να πιστέψω πως μπορώ να πετάξω μαζί σου. Όταν θα έρθει η στιγμή να με αφήσεις, δεν θα έχω φτερά. Δεν πετάς με δανεικά. Μην με κάνεις να σε ερωτευτώ απ’την αρχή. Με σκότωσες ήδη μια φορά. Δεν θα αντέξω και δεύτερη, ψυχή μου. Και ας σ’αγαπώ… Η αγάπη μου δεν φτάνει και για τους δύο μας τελικά..

Advertisements

2 comments on “πάλι ξανά απ’την αρχή..

  1. Άλεξ Του Ατένας says:

    “βρες αυτό που αγαπάς κι άφησε το να σε σκοτώσει” -Charles Bukowski
    ΜΑΛΑΚΙΕΣ
    Δεν είναι πλέον θέμα αισθημάτων, αλλά επιβίωσης…
    Πάρε λοιπόν μια απόφαση: Πόνος ή ένα βήμα παρακάτω;

    • Μάλλον ο Μπουκόφσκι θα ήταν λιγάκι μαζοχιστής.. Από την άλλη όμως, ίσως σε κάποιες περιπτώσεις αξίζει. Γιατί σημασία δεν έχει απλά να επιβιώνεις, αλλά και να ζεις.. Είμαστε κενοί εάν επιλέξουμε να ζούμε δίχως αισθήματα. Έχει λοιπόν νόημα πραγματικά;

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Change )

Connecting to %s