Γράμμα από άγνωστη σε άγνωστη..

Αγαπημένη,

όπως καταλαβαίνεις έχουν αλλάξει πολλά πράγματα και αισθάνομαι πως όσο περνούν οι μέρες, θα αλλάζουν όλο και περισσότερα. Εάν νευριάζω ή εάν με βλέπεις βυθισμένη στις σκέψεις μου, σου λέω εκ των προτέρων, μην με παρεξηγείς. Δεν αισθάνομαι όπως πριν, ούτε και ο εαυτός μου και το χειρότερο είναι πως δεν ξέρω καν το λόγο. Αυτό είναι το πιο ανησυχητικό. Δεν έχω ανησυχήσει ποτέ ξανά για εμένα, μα τώρα βλέπω πως κάτι έχει αλλάξει και δεν πάει καλά. Δεν μπορώ όμως να διακρίνω τι. Μέρα με τη μέρα ο παλιός μου εαυτός θάβεται όλο και πιο βαθιά και οι άνθρωποι που πλέον με κάνουν και τον θυμάμαι είναι ελάχιστοι έως ανύπαρκτοι. Είσαι και εσύ ένας από αυτούς. Γι’αυτό σε παρακαλώ και σε εκλιπαρώ. Μην τον ξεχάσεις, γιατί θα τον ξεχάσω τότε σίγουρα και εγώ.

Έχεις νιώσει άραγε ποτέ τα πάντα ανούσια; Κάπως έτσι νιώθω πλέον τα πάντα γύρω μου. Τίποτα πια δεν μου φαίνεται ενδιαφέρον, τίποτα ουσιαστικό. Νιώθω πως ολόκληρη η ζωή μου υποκινείται από τους άλλους και εγώ έρμαιό τους δεν έχω κανένα λόγο σε αυτή. Μάταια φωνάζω πως είναι δική μου. Κανείς δεν ακούει. Τη νιώθω πλέον σαν να μην είναι δική μου και το χειρότερο όλων είναι πως έχω κουραστεί πια να εξανίσταμαι και να τη διεκδικώ πίσω. Βλέπω πως όσο πιο συγκαταβατική είμαι σε αυτή την προκαθορισμένη ζωή και όσο πιο όμοια με τη μάζα γίνομαι, τόσο πιο πολύ χαίρονται οι γύρω μου για εμένα. Όσο δεν αντιδράω και δέχομαι αμίλητη να βαδίζω στο δρόμο που μου υποδεικνύουν, τόσο πιο πολύ το επικροτούν.

Δεν είναι ειρωνικό; Χαίρονται τόσο πολύ που εγώ χάνω τον εαυτό μου σιγά σιγά. Που χάνω αυτό που με διαχωρίζει και με ξεχωρίζει από όλους αυτούς. Αυτό το σημείο αναφοράς που με κάνει ξεχωριστή. Το φοβούνται όμως το ξεχωριστό, το διαφορετικό. ‘Το αδοκίμαστο και το απ’αλλού φερμένο’, όπως λέει τόσο εύστοχα ο Ελύτης. Έχω καταλάβει πια πως για να μην σε κρίνουν και για να σε αφήσουν στην ησυχία σου πρέπει να μην ξεχωρίζεις και να σιωπάς.

Αρχίζω να καταλαβαίνω αυτό που σου έλεγα κάποτε, βουτηγμένη στη νεανική αφέλεια. Ξένη ανάμεσα σε ξένους σου έλεγα πως ένιωθα. Τώρα πια καταλαβαίνω τι εννοεί απόλυτα και ποιοι το πρεσβεύουν. Γιατί νιώθω ξένη όπου και αν βρεθώ και βλέπω πως και οι άλλοι άνθρωποι είναι κατ’εξοχήν ξένοι και μεταξύ τους. Δεν μου αρέσει. Δεν το αντέχω και όμως πρέπει να το αποδεχτώ. Πρέπει να ζήσω σε έναν τέτοιο κόσμο. Πόσο γελοία και συνάμα τραγική ηχεί αυτή η συνειδητοποίηση στα αυτιά μου. Πόσο λάθος. Κοιτάζω τριγύρω μου και διακρίνω τόσα λάθη. Ρέουν αστέρευτα και κανείς δεν σταματά τη ροή τους. Και μην μου πεις πως δεν μπορώ να ξέρω τι είναι λάθος και τι σωστό. Για τον κάθε άνθρωπο υπάρχει η δική του αλήθεια και σύμφωνα με τη δική μου τα λάθη είναι παρασάγγας περισσότερα από τα σωστά. Κανείς όμως δεν τα βλέπει. Η μάλλον, τα βλέπει μα είναι όλοι τόσο απασχολημένοι τυρβάζοντας που δεν κάνουν την παραμικρή κίνηση για να τα διορθώσουν και να τα αλλάξουν.

Κάπως έτσι νιώθω. Δεν ξέρω εάν καταλαβαίνεις. Δεν έχω συναντήσει κανέναν που να καταλαβαίνει, αυτό είναι το πιο λυπηρό από όλα. Σταματάω να γράφω. Τι σημασία έχει άραγε; Εγώ ξέρω πως νιώθω να βυθίζομαι σε ένα τέλμα και βλέπω πως με επικροτούν γι’αυτό. Δεν καταλαβαίνουν όμως πως σε λίγο δεν θα μπορώ να αναπνεύσω. Δεν νιώθουν την ασφυξία που νιώθω εγώ. Μάθανε να ζουν μαζί της. Μάθανε να καταπίνουν και να αποδέχονται τη μοναξιά και την κενότητα. Δεν ξέρω τι φταίει. Ξέρω όμως πως φοβάμαι. Φοβάμαι μήπως μια μέρα γίνω σαν αυτούς. Δεν μπορώ να φανταστώ  χειρότερη ζωή από το να ξυπνήσω μια μέρα και να δω πως έχω συνηθίσει το ανούσιο. Πως πια δεν με ενοχλεί. Χειρότερη μοίρα από τη συγκατάβαση και την αποδοχή της ασφυξίας δεν μπορώ να φανταστώ. Φοβάμαι, καλή μου.
Φοβάμαι μη γίνω μια μέρα σαν και αυτούς..

Αιώνια δική σου.

Advertisements

4 comments on “Γράμμα από άγνωστη σε άγνωστη..

  1. Αλς says:

    καλή μου χριστινουλααα, πολύ χαίρομαι και να δεις ελεγα που ειναι αυτο το παιδί, δε μας το ειχε συνηθισει. μετα σκεφτηκα οτι μαλλον εισαι 3η οποτε ειναι λογικο.
    μεγεια το μπλογκακι!

    και γω φοβαμαι μη γινω σαν αυτους, ίσως μεσα μου ξερω οτι όλοι θα γινουμε σαν αυτους που τώρα τους κοντράρουμε, τους σιχαινομαστε. Με πιανουν τετοιες σκεψεις κατα διαστηματα και μετα φεύγουν και ερχεται η αισιοδοξη ματιά. Μονο η πιστη στον εαυτο μας ειναι που μας κρατά. Στον εαυτό που χάνουμε! και στον καινούριο που έρχεται…

    • Υπέροχή μου Άλς! Άστα, είμαι να σκάσω! Δεν προλαβαίνω να κάνω σχεδόν τίποτα! Γκρινιάζω και είναι ακόμη αρχή.. Φαντάσου τι θα κάνω εν συνεχεία..
      Χάρηκα που είδα σχόλιό σου, μου λείπατε όλοι! Θα επανορθώσω όμως σε μερικούς μήνες!
      Πίστη.. μακάρι λοιπόν να μην χάσουμε εν τέλει τους εαυτούς μας. Γιατί είναι πολύ λυπηρό να ξεχνάς αυτό που ήσουν κάποτε και να μην μπορείς να αναγνωρίσεις το πώς μοιάζει το είδωλό σου στον καθρέφτη..

  2. είναι αδύνατον να χάσεις τον εαυτό σου, όπου κι αν πας θα σε τριγυρίζει. Σιγουρα θα βρεις τον τρόπο να χωρέσεις την διαφορετικότητά σου, ν` αφήσεις το σημάδι σου. Μια περιπέτεια η ζωή μας άλλωστε, αριστερά ο μικρόκοσμός μας, δεξιά η καθημερινότητα και στην μέση ο εαυτός μας.

    • Και εγώ το απεύχομαι. Το θέμα είναι όμως να μην μένεις με τις σκιές του πάλαι ποτέ εαυτού σου που τώρα κοντεύει να λησμονηθεί ολοκληρωτικά. Αχ αυτή η καθημερινότητα… Αχ!

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Change )

Connecting to %s