Αφέσου.. δεν έχει απομείνει κάτι άλλο..

Οι μέρες κυλούν χωρίς σταματημό. Αλλεπάλληλη επανάληψη και εσύ νιώθεις κάθε μέρα να βυθίζεσαι όλο και πιο βαθιά μέσα της. Δεν βρίσκεις χρόνο να το πολυσκεφτείς όμως ούτε και να διακρίνεις το τέλμα στο οποίο έχεις εγκλωβιστεί γιατί καθετί το θάβεις βαθιά μέσα σου πριν προλάβεις να το συνειδητοποιήσεις. Κυριαρχεί μια ατέρμονη αναβλητικότητα στη ζωή σου σε ό,τι αφορά τις ενδόμυχες σκέψεις σου και το μόνο που κάνεις είναι να τις συσσωρεύεις και να τις θάβεις προσωρινά όσο πιο βαθιά μέσα σου μπορείς. Όλοι σου υποδεικνύουν τους στόχους που πρέπει να έχεις και σου λένε πως οτιδήποτε διαφορετικό είναι χάσιμο χρόνου και το μόνο που κάνει είναι να σε αποπροσανατολίζει από αυτό που θα έπρεπε να έχεις στο μυαλό σου. Από αυτό που πρέπει να κάνεις πάση θυσία. Όλοι σου λένε ξανά και ξανά πως πρέπει να βουλώνεις τα αυτιά σου μπρος στο μαγικό τραγούδι των σειρήνων και να κάνεις υπομονή μέχρι να απομακρυνθεί αρκετά το πλοίο από κοντά τους. Για την ακρίβεια, σου επιτρέπουν να ξεβουλώσεις τα αυτιά σου και να ανακτήσεις την ακοή σου, μονάχα όταν θα έχει τελειώσει το ταξίδι σου και θα έχεις φτάσει πια στην πολυπόθητη Ιθάκη. Δεν σε έχει ρωτήσει όμως κανένας τι πραγματικά θέλεις εσύ. Δεν ξέρεις καν ποιος είναι ο προορισμός σου, ούτε και τι διατίθεσαι να θυσιάσεις για να φτάσεις εκεί.

Την ψυχή σου θα την έχανες; Θα την έδινες απλόχερα ως αντάλλαγμα για τη στεριά; Όλοι σου φωνάζουν ‘ναι’. Όλοι, γιατί κανένας δεν σε καταλαβαίνει. Δεν καταλαβαίνει τι σου ζητάνε. Δεν καταλαβαίνουν πώς σκέφτεσαι. Και ότι δεν καταλαβαίνουν το απορρίπτουν χωρίς δεύτερη σκέψη. Όλοι μιλάνε εκ του ασφαλούς και όλοι ‘θέλουν το καλό σου’. Κανένας δεν καταλαβαίνει όμως πραγματικά ποιο είναι ούτε και πως νιώθεις σιγά σιγά τη ζωή να χάνεται από μέσα σου. Δεν μπορείς να θυμηθείς πια τι σε ορίζει. Αφήνεις ένα ένα τα σημεία αναφοράς σου να πετάξουν μακριά και να χαθούν. Και όλο σε πιέζουν να τα διώξεις γρηγορότερα. Σε πιέζουν να πετάξεις και να ξεχάσεις κομμάτια του εαυτού σου ‘για το καλό σου’. Γιατί ακούς τους τάχα επαΐοντες; Ξέρουν περισσότερα για τον εαυτό σου από εσένα; Ίσως απλά να’ χεις κουραστεί να δυσανασχετείς. Ίσως να έχεις αφεθεί πλέον να σε οδηγήσουν τα κύματα όπου θέλουν αυτά. Δεν σκέφτεσαι όμως πως όταν σταματάς να κολυμπάς, ο πνιγμός είναι αναπόφευκτος. Λένε βέβαια, πως την ώρα που αφήνεις και το τελευταίο στίγμα οξυγόνου να βγει από τους πνεύμονές σου και τη θέση του την καταλαμβάνει το νερό, το μόνο που νιώθεις είναι ευφορία..
Μήπως να πεις ναι στον πνιγμό; ‘Για το καλό σου;’

Advertisements

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Change )

Connecting to %s