Είναι αυτό το φως σου που ξεσκεπάζει τα πάντα..

Είναι μερικές φορές που αφήνεσαι και λες τι στο καλό; Θα το τολμήσω. Είναι μερικές στιγμές που το μυαλό σου κατακλύζεται μονάχα με μία επιθυμία. Να βρεθείς στην αγκαλιά του. Είναι και μερικές στιγμές -και δη τα βράδια- που δεν μπορείς να κοιμηθείς εάν δεν ακούσεις τη φωνή του ή ένα καληνύχτα από το στόμα του. Και στα όνειρά σου, πάλι εισβάλλει η μορφή του βίαια χωρίς να σε ρωτήσει. Είναι αυτές οι στιγμές που νιώθεις πως είναι το κομμάτι του εαυτού σου και που επειδή είναι μακριά νιώθεις μισή με την απουσία του.

Και η πανσέληνος η αποψινή έχει μια γεύση μελαγχολική. Σε ζαλίζει το φως της. Επιζητάς το σκοτάδι της αγκαλιάς του μα δεν το βρίσκεις. Λούζεσαι καθαρτικά από το φως και γυμνώνεσαι. Βλέπεις όμως πως είσαι μόνη σε έναν κόσμο άδειανό χωρίς την παρουσία του. Και μένεις να κοιτάς ψηλά αναπολώντας τις ώρες στην αγκαλιά του. Τα λεπτά που σε φιλούσε και ένιωθες πως είχες βρει τη θέση σου στον κόσμο. Την ιδανική αυτή στιγμή που όλα ένιωθες πως μπορούσες να του τα χαρίσεις ανεπιστρεπτί. Που ένιωθες πλαίρια και γεμάτη μονάχα με ένα βλέμμα του.

Αρρωστημένη εξάρτηση ή μήπως αληθινή αγάπη; Δεν ξέρεις γιατί το συναίσθημα είναι πρωτόγνωρο. Ξέρεις μονάχα πως σε κανέναν δεν θα αφηνόσουν τόσο. Ξέρεις και πως σε κανέναν δεν θα παραδεχόσουν όλα όσα κρατάς κρυμμένα στην καρδιά. Μα το χειρότερο που ξέρεις όσο και αν δεν παραδέχεσαι είναι πως αυτά που νιώθεις είναι μονόπλευρα. Δεν μπορείς να αλλάξεις τον άνθρωπο. Καλώς ή κακώς. Εσκεμμένα και συνειδητοποιημένα αγαπάς αυτή τη σκιά ξέροντας πως την ανταπόκριση που επιζητείς δεν πρόκειται να τη βρεις.

Σώπασε και μη λυπάσαι. Άδραξε τις στιγμές της ευτυχίας όσο μικρές και αν είναι. Πού ξέρεις, κάποτε θα τον θυμάσαι και θα έχεις στο στόμα μια γλυκόπικρη ανάμνηση. Σαν το κρασί που πίνατε μαζί… Και πού ξέρεις, μπορεί μια μέρα να βρει το γράμμα σου το θαμμένο και να καταλάβει πως όσο και αν δεν μπορούσε να το δει, υπήρχε κάπου κάποτε κάποια που τον αγάπησε πολύ…

Η πανσέληνος ανεπιστρεπτί αφιερώθηκε τούτη τη μαγική νύχτα…

Advertisements

17 comments on “Είναι αυτό το φως σου που ξεσκεπάζει τα πάντα..

  1. Άδραξε τις στιγμές της ευτυχίας όσο μικρές και αν είναι…Ακριβώς αυτό είναι το νόημα, νομίζω δηλαδή 🙂

    • Είναι κρίμα να κοιτάμε τη ζωή μας και να βλέπουμε πως αν και είχαμε τη δυνατότητα να αγγιξουμε την ευτυχία, χάσαμε την ευκαιρία απο φόβο και δεύτερες σκέψεις.. Τουλάχιστον εγώ έτσι σκέφτομαι και για τη δική μου τη ζωή και προσπαθώ να ξεπερνώ τους φόβους και τους ενδοιασμούς.

  2. itzikas says:

    Μίλτος ΣΑΧΤΟΥΡΗΣ: «Η νοσταλγία γυρίζει»

    “Η γυναίκα γδύθηκε και ξάπλωσε στο κρεβάτι
    Ένα φιλί ανοιγόκλεισε πάνω στο πάτωμα
    Οι άγριες μορφές με τα μαχαίρια αρχίσαν
    Να ξεπροβάλλουν στο ταβάνι
    Στον τοίχο κρεμασμένο ένα πουλί πνίγηκε κι έσβησε
    Ένα κερί έγειρε κι έπεσε απ’ το καντηλέρι
    Έξω ακουγόταν κλάματα και ποδοβολητά

    Άνοιξαν τα παράθυρα μπήκε ένα χέρι
    Έπειτα μπήκε το φεγγάρι
    Αγκάλιασε τη γυναίκα και κοιμήθηκαν μαζί

    Όλο το βράδυ ακουγόταν μια φωνή:

    Οι μέρες περνούν
    Το χιόνι μένει”
    …….
    Ευτυχία δεν υπάρχει… “στιγμές ευτυχίας” κυνηγάμε “εφόρου ζωής”…

    • Μου χαρίσατε ένα πανέμορφο ποίημα. Ευχαριστώ πολύ.
      Είναι μεγάλη αλήθεια πως τις στιγμές παλεύουμε να ζήσουμε. Δεν ξέρω εάν δεν υπάρχει ευτυχία ή εάν είναι εξαιρετικά σπάνια και δυσεύρετη, μα τις στιγμές επιζητούμε..

      • itzikas says:

        Αδύνατη η κατάκτηση της ευτυχίας, γιατί μόνον υπεράνθρωπος ή κάποιος «Θεός» θα μπορούσε να καταφέρει αυτά που μας ζητάει ο ποιητής, Γ. Μπλέικ, για να την κατακτήσουμε:
        «Να δεις τον κόσμο σε έναν κόκκο άμμου
        Τον ουρανό σε ένα άγριο λουλούδι
        Να κρατήσεις το άπειρο στην παλάμη του χεριού σου
        Και την αιωνιότητα μέσα σε μιαν ώρα
        Τότε κρατάς την ευτυχία στα χέρια σου.»
        …….
        Υπάρχει όμως και η, πολύ δύσκολη μεν αλλά πιο αισιόδοξη, εκδοχή του Αμερικανού συγγραφέα, Χένρι Ντέιβιντ Θόρο: “Η ευτυχία είναι σαν μια πεταλούδα: όσο την κυνηγάς σου ξεφεύγει, αλλά αν στρέψεις την προσοχή σου σ’ άλλα απλά, καθημερινά πράγματα και τα δεις «μ’ άλλο μάτι», θα έλθει και θ’ ακουμπήσει απαλά στον ώμο σου”.

      • Είστε απίστευτα διαβασμένος και χαίρομαι πολύ που συνομιλώ μαζί σας. Με αγγίζει πολύ η δεύτερη εκδοχή -κάπως έτσι φαντάζομαι και εγώ την ευτυχία- μα εάν καταφέρουμε να νιώσουμε και αυτή του William Blake, τότε έχουμε αγγίξει το ιδανικό!

  3. itzikas says:

    Και μένα χαρά μου αυτή η επικοινωνία μαζί σας…
    «Απίστευτα διαβασμένος;»…. Ε, όχι και απίστευτα… αρκετά διαβασμένος κυρίως σ’ ό, τι αφορά τη λογοτεχνία και ιδιαιτέρως την ποίηση (άλλωστε αυτό φαίνεται και μ’ ένα απλό «ψάξιμο» στο μπλογκ μου, καθώς οι περισσότερες αναρτήσεις μου αφορούν την ποίηση ή έχουν άμεση σχέση μ’ αυτή)…
    Συγχαρητήρια και σε σας για την ευαίσθητη γραφή σας, που έχω τη γνώμη ότι αυτό αντανακλά και στην προσωπικότητά σας…
    ……..
    Αφού λοιπόν είναι αδύνατον να βρούμε την απόλυτη ευτυχία, όπως την ορίζει ο William Blake, το «ιδανικό» που λέτε και σεις, ας εντείνουμε τις προσπάθειές μας να «αρπάζουμε» και να απολαμβάνουμε «στιγμές ευτυχίας», κι όσο περισσότερες τόσο το καλύτερο….
    Αυτό όμως προϋποθέτει τη συνεχή προσπάθειά μας, ένα (υγιές) «πείσμα» από μέρους μας, ώστε να μη φτάσουμε κάποια στιγμή στο σημείο ν’ αναγκαστούμε να πούμε αυτό που έγραψε ο Σεφέρης:
    «Λυπούμαι που άφησα να περάσει ένα πλατύ ποτάμι/ ανάμεσα από τα δάχτυλά μου/
    χωρίς να πιω μια στάλα»…
    Καλημέρα σας, κ. Christina…

    • Κάτι έχω διακρίνει και από το μπλογκ σας. Να’στε καλά για τα όμορφα λόγια σας! Ο Σεφέρης νιώθω πως στο βάθος των ποιημάτων του εκφράζει μια μελαγχολία ιδιαίτερη και ένα αίσθημα πως όλα οδεύουν προς το χειρότερο ανεπιστρεπτί. Λες και είχε χάσει την ελπίδα του… δεν ξέρω τι να υποθέσω.
      Να με λέτε απλά Χριστίνα. Ο πληθυντικός από μέρους μου είναι γιατί είμαι μόλις 18, ενώ εσείς νομίζω πως είστε λίγο μεγαλύτερός μου.

      • itzikas says:

        Καλημέρα Christina…
        Όντως ο Σεφέρης έτσι είναι…. Η τελευταία ανάρτησή μου στο μπλογκ σ’ αυτό το “γκρίζο” του Σεφέρη αναφέρεται σ’ αντίθεση με το (χιμαιρικό πολλές φορές) “φωτεινό” του Ελύτη….
        Μόνο 18 χρονών… Έκπληξη… από τον τρόπο της γρφής σου δεν το περίμενα!
        Bravissima Christina!
        Εγώ, όχι μόνο λίγο μεγαλύτερος αλλά πολύ πολύ μεγαλύτερος…

      • Όποιος διατηρεί την ικανότητα να βλέπει την ομορφιά, δεν γερνάει ποτέ, έχει πει ο Κάφκα. Νομίζω πως μονάχα από την ευαισθησία της γραφής σας φαίνεται πως μπορείτε και διακρίνετε την ομορφιά σε καθετί, είτε αυτό λέγεται ποίηση, είτε ζωή.
        Αυτό ακριβώς συζητούσα τις προάλλες με έναν πολύ καλό μου φίλο και μου έλεγε πως μου ταιριάζει ο Σεφέρης, αν και για εκείνον ποιητής της ζωής είναι ο Ελύτης. Δεν ξέρω τι ακριβώς εννοούσε, μα αυτό στάθηκε η αφορμή να ψάξω λιγάκι περισσότερο το στυλ τους..
        Να’στε καλά. Ευχαριστώ πολύ για τα καλά σας λόγια!

  4. itzikas says:

    Μάλλον έχει δίκιο ο φίλος σου…. “σεφερική” και συ, όπως κι εγώ άλλωστε, χωρίς να υποτιμούμε βέβαια το “ποιητικό μεγαλείο” και του Ελύτη..
    Με εντυπωσιάζει όμως πολύ το γεγονός ότι μια 18χρονη κοπέλα ενδιαφέρεται τόσο πολύ για την ποίηση… Αυτό είναι πολύ καλό αλλά, ιδιαίτερα στις μέρες μας, πολύ σπάνιο, γι αυτό και η έκπληξή μου.

    • Πώς να μην γοητευτώ από το ταλέντο μερικών ανθρώπων μέσα σε ελάχιστες σειρές να εκφράζουν συναισθήματα που άλλοι χρειάζεται να γράψουν ολόκληρα βιβλία για να το κάνουν; Ο Πόε είχε πει πως η ποίηση είναι σκέψεις που αναπνέουν και λέξεις που καίνε. Να γράψω ποίηση δεν μπορώ -ούτε και θέλω να προσπαθήσω. Νιώθω πως είναι κάτι σαν ιεροσυλία να προσπαθήσω να αποδώσω τη ζωή μου μέσα από ποιήματα, γιατί τη νιώθω ακόμη πολύ άγουρη και ανούσια να αποτυπωθεί. Ποίηση πρέπει να γράφουν όσοι έχουν να πουν κάτι που να αξίζει να ειπωθεί.. νομίζω.

  5. itzikas says:

    -Δεν εννοούσα «να γράψεις ποίηση», αλλά μ’ εντυπωσίασε το ενδιαφέρον σου γι αυτήν (το να ψάχνεις, να διαβάζεις, κλπ.), όταν, μάλιστα, στη χώρα μας αν πεις ότι διαβάζεις ποίηση ή ακόμα περισσότερο γράφεις ποιήματα θα σε κοιτάξουν σαν «ούφο»…
    -Δεν είναι σωστό ότι ποιητής «αποδίδει, μόνο, τη ζωή του μέσα από τα ποιήματα», μπορεί να γίνει κι αυτό, αλλά ο ποιητής με τις ευαίσθητες κεραίες του «πιάνει» το ερέθισμα ή έρχεται η έμπνευσή του από γεγονότα «έξω απ’ αυτόν», εξωτερικά ερεθίσματα που τον ευαισθητοποιούν ή ακόμα και τον συγκλονίζουν, τα εσωτερικεύει, τα κάνει «δικά του», τα επεξεργάζεται «εντός του» και τα κάνει «σκέψεις που αναπνέουν και λέξεις που καίνε».
    Και «όλοι έχουν να πουν κάτι που αξίζει να ειπωθεί», μένει να αισθανθούν την εσωτερική ανάγκη για να το εκφράσουν…
    -Δεν είναι απαγορευτική η ηλικία για να γράψεις ποίηση, έστω κι αν είσαι 18 χρονών. Παράδειγμα ο Αρθούρος Ρεμπώ που άρχισε να γράφει, και μεγάλη ποίηση μάλιστα, από τα 18 του. Όπως επίσης και ο μεγάλος Άγγλος ρομαντικός ποιητής, Τζων Κητς, ο οποίος πέθανε σε ηλικία 25 ετών….
    Περισσότερα για τον Κητς και ποιήματά του δες εδώ παλιότερη ανάρτησή μου στο μπλογκ μου…

    http://itzikas.wordpress.com/2011/07/28/%CF%84%CE%B6%CF%89%CE%BD-%CE%BA%CE%AE%CF%84%CF%82-%CE%B1%CF%80%CF%8C-%CF%83%CE%AE%CE%BC%CE%B5%CF%81%CE%B1-%CF%83%CF%84%CE%BF%CF%85%CF%82-%CE%BA%CE%B9%CE%BD%CE%B7%CE%BC%CE%B1%CF%84%CE%BF%CE%B3%CF%81/

    • Πόσο δίκιο έχετε! Πρόσφατα μου έλεγε και ένας φίλος μου που είναι γύρω στα 26, πως όντως είναι σπάνιο να γνωρίσει κοπέλα και δη στην ηλικία μου που να ασχολείται έτσι. Περισσότερο μου είπε πως διαβάζουν οι άντρες και όχι οι γυναίκες. Περίεργο.Δεν ξέρω εάν ισχύει πάντως μέχρι πρότινος δεν το είχα συνειδητοποιήσει..
      Και όντως, συμφωνώ με τα προλεγόμενά σας. Ίσως απλά εγώ να μην νιώθω πως μπορώ να αποδώσω ακριβώς αυτά που αισθάνομαι και βλέπω με ποιήματα. Το ότι όμως διαβάζω κάποια που με εκφράζουν σχεδόν απόλυτα, είναι συχνό. Ξεχωρίζω πολλά που είναι λες και μιλούν γι’αυτά που νιώθω ανάλογα την περίσταση της ζωής μου.
      Διάβασα και την ανάρτησή σας για τον Κητς. Αποτελείτε αφόρμηση να μαθαίνω καινούριους ανθρώπους και πράγματα και σας ευχαριστώ γι’αυτό. Ομολογώ πως δεν είχα ακούσει ξανά το όνομα Τζων Κητς..

      • itzikas says:

        Γεια σου, Χριστίνα…
        Δεν άχει δίκιο ο φίλος σου… Λογοτεχνία διαβάζουν περισσότερο οι γυναίκες κυρίως όμως μυθιστορήματα που μπορεί και να τα εντάξεις στην “παρα-λογοτεχνία”, εύπεπτα βιβλία τύπου ας πούμε του παλιού “Άρλεκιν”, για παράδειγμα Λένα Μαντά, Ομηρόλη, κλπ…. Κι από ποίηση διαβάζουν λιγότερο και περιορίζονται στην ρομαντική- ερωτική ποίηση, όπως π.χ. από τους παλιότερους Καρυωτάκη και Πολυδώρη και από σύγχρονη ποίηση διαβάζουν πολύ την Κική Δημουλά.
        Οι άνδρες διαβάζουν λιγότερο αλλά επιλέγουνπιο “δύσκολα” λογοτεχνικά αναγνώσματα, και ποίηση σίγουρα διαβάζουν και γράφουν περισσότερο οι άνδρες, άλλωστε πάντα οι ποιητές ήταν περισσότεροι απ’ τις ποιήτριες…
        Ίσως όμως είναι λίγο αυθαίρετη αυτή η γενίκευση… Μένω στο “δεν έχει μεγάλη σημασία το πόσο διαβάζεις, αλλά το τι διαβάζεις”.
        -Το αρχίσεις να γράφεις ποιήματα δεν είναι ζήτημα “απόφασης” (από σήμερα π.χ. αρχίζω να γράφω ποιήματα)…. Δεν είναι θέμα πίεσης στον εαυτό μας, αλλά, αν είναι να γράψεις κάποια στιγμή “θα σου βγει”, μια αίσθηση βαθιάς εσωτερικής ανάγκης θα σε οδηγήσει στο να εκφραστείς και “ποιητικά”… Αυτό συμβαίνει συνήθως στα έντονα και βαθιά ανθρώπινα συναισθήματα, όπως είναι πρώτα απ’ όλα ο έρωτας, η μεγάλη χαρά, λύπη, κλπ.

  6. orestisbele says:

    η αναζητηση οσο το δυνατο περισσοτερων στιγμων ευτυχιας με αγαπημενα σου προσωπα ισως ειναι ο υπερτατος σκοπος της ζωης….χαρηκα πολυ για το επιπεδο συζητησης που ειδα…αισθανομαι λιγος για να εκφρασω την αποψη μου.

    • Τι είναι πια αυτή η ευτυχία; Πραγματικά τι πρέπει να κάνεις για να την αποκτήσεις; Δεν έχω καταλάβει ακόμη.. Ψάχνω επί ματαίω μου φαίνεται.. Φαντάζει πραγματικά εξαιρετικά σπάνια εάν όχι ουτοπική..
      Και να μην αισθάνεσαι λίγος. Όλοι έχουν κάτι να πούνε. Και τίποτα δεν είναι μικρό ή μεγάλο. Όλα είναι σημαντικά, αρκεί να βρεθεί το κουράγιο να ξεστομιστούν, γιατί συχνά μένουν κρυμμένα μέσα μας.. Ταπεινή μου άποψη.
      Γι’αυτό, μίλα ανενδοίαστα λατρεμένε!

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Change )

Connecting to %s