η χρυσή νιότη..

Αχ, αυτά τα μαγικά χρόνια, τα νεανικά. Που νομίζεις πως όλος ο κόσμος σου ανήκει. Που νιώθεις λες και από την πλάτη σου έχουν ξεφυτρώσει δύο φτερά και μπορείς να πετάξεις μέχρι το άπειρο. Αχ, αυτά τα αθώα χρόνια που μπορείς να κάνεις τα πάντα.. Που πιστεύεις στη μαγεία και στα όνειρα. Και που δεν φοβάσαι…

Ο φόβος, ο φόβος γιατί μεγαλώνει μέρα με τη μέρα όσο περνάνε τα χρόνια; Γιατί ξεχνάμε πώς να γελάμε με την ψυχή μας; Γιατί γερνάμε πριν την ώρα μας; Κοιτάζω γύρω μου και το μόνο που βλέπω είναι πρόσωπα σκυθρωπά, θλιμμένα, κουρασμένα.. Ρυτιδωμένα μέτωπα σε πρόσωπα νέα και βλέμματα που έχουν συνηθίσει στο σκοτάδι και πλέον αποστρέφονται το φως. Άνθρωποι, σαν εμένα, εσένα, που έχουν ξεχάσει πώς να ζούνε. Που αρκούνται στη μιζέρια και στη συγκατάβαση. Που έχουν εδώ και πολύ καιρό απαρνηθεί τα όνειρά τους και έχουν ξεχάσει πως να ζούνε.

Κρίμα να υπάρχεις και να μη ζεις. Κρίμα να έχεις λησμονήσει τη γεύση της ευτυχίας και του ενθουσιασμού. Άραγε η αλλαγή επέρχεται ανεπιστρεπτί; Όλοι έτσι θα γίνουμε μια μέρα; Και εγώ, που τώρα ανερυθρίαστα κρίνω και κηρύττω; Είμαστε άξιοι της μοίρας μας εάν τόσο εύκολα απαρνηθούμε τη ζωή. Γιατί ένας άνθρωπος που απλά υπάρχει, έχει πεθάνει προ πολλού, απλά δεν το έχει καταλάβει ακόμη..

Advertisements

8 comments on “η χρυσή νιότη..

  1. itzikas says:

    «…Θα ‘ναι φριχτό να φύγουμε έτσι, δίχως
    μια πίστη, έναν αγώνα, μια κραυγή
    -άνθρωποι που πεθάναν δίχως μια αμυχή,
    άνθρωποι που “διελύθησαν ησύχως….”
    Πάντα να ρίχνεις στις πληγές σου νέο κουράγιο
    Να ανάβει η μάχη, να νικήσεις…»
    Βύρων Λεοντάρης

    • ‘Ν’ αγαπάς την ευθύνη, να λες εγώ, εγώ μονάχος μου θα σώσω τον κόσμο.
      Αν χαθεί, εγώ θα φταίω…’
      ~ Νίκος Καζαντζάκης

      • itzikas says:

        «Δεν πιστεύω στην ηλικία. Όλοι οι ηλικιωμένοι κουβαλάνε στα μάτια τους ένα παιδί και τα παιδιά συχνά μας κοιτάνε σαν τα βαθιά γεράματα», (Πάμπλο Νερούντα)
        ………………..
        «Καμιά ζωή δεν ολοκληρώθηκε ποτέ όπως την είχε κανείς σχεδιάσει. Η τύχη δεν κατασκευάζεται, αν και η οργάνωσή της σε κάποιο χώρο εν αγνοία μας συντελείται… Και χρωστάμε στη διάρκεια μιας λάμψης την πιθανή ευτυχία μας”, (Ο. Ελύτης)

    • Όποιος διατηρεί την ικανότητα να βλέπει την ομορφιά, δεν γερνάει ποτέ.
      ~Franz Kafka
      ————————-
      Ώσπου τέλος ένιωσα κι ας πα’να μ’ έλεγαν τρελό
      πως από ΄να τίποτα γίνεται ο Παράδεισος.
      ~ Οδυσσέας Ελύτης

  2. itzikas says:

    «Η ομορφιά θα σώσει τον κόσμο», (Ντοστογιέφσκι)
    ……..
    «Πάτερ ημών ο εν τοις ουρανοίς/ εγώ που αγάπησα/ εγώ που τήρησα το κορίτσι μου σαν όρκο/ που ‘φτασα να πιάνω τον ήλιο απ’ τα φτερά σαν πεταλούδα/ Πάτερ ημών/ Μ’ ένα τίποτα έζησα…./ Ώσπου τέλος ένιωσα….», (Ο. Ελύτης, Το φωτόδεντρο και η 14η ομορφιά)

    «Η απόσταση ανάμεσα στο τίποτε και το ελάχιστο είναι κατά πολύ μεγαλύτερη απ’ ό, τι εκείνη ανάμεσα στο ελάχιστο και το πολύ» (Ελύτης, Εκ του πλησίον)

    «Άδειασα και ξαναγέμισα τον ταξιδιωτικό μου σάκο. “Μόνον τ’ απαραίτητα”, είπα. Κι ήταν αρκετά γι αυτή τη ζωή – και για πολλές άλλες ακόμη…»
    (Ο. Ελύτης, Ο μικρός ναυτίλος)

    • ‘Σκοπός της ζωής μας δεν είναι η χαμέρπεια.
      Υπάρχουν απειράκις ωραιότερα πράγματα και απ’ αυτή την αγαλματώδη παρουσία του περασμένου έπους.
      Σκοπός της ζωής μας είναι η αγάπη.
      Σκοπός της ζωής μας είναι η ατελεύτητη μάζα μας.
      Σκοπός της ζωής μας είναι η λυσιτελής παραδοχή της ζωής μας.
      Της κάθε μας ευχής εν παντί τόπω εις πάσαν στιγμήν εις κάθε ένθερμον αναμόχλευση των υπαρχόντων.
      Σκοπός της ζωής μας είναι το σεσημασμένο δέρας της υπάρξεώς μας…’
      ~Ανδρέας Εμπειρίκος

  3. itzikas says:

    Και το τελευταίο με Ανδρέα Εμπειρίκο και ‘γω: “Όλα στη ζωή θέλουν αγάπη και στοργή ” …….
    «Υψίπεδον της διελεύσεως»
    […] Όλα στη γη θέλουν αγάπη και στοργή
    Τα πάντα μοιάζουν στην βαθύτερη πηγή τους
    Τα κύτταρά μα τα επισκέπτονται οι μέλισσες
    Τα ονείρατά μας τα επισκέπτονται οι μέλισσες
    Τα ονείρατά μας κατοικούν μες στις ψυχές μας
    Και λούονται μες στα ποτάμια
    Με πληθυσμούς και με αγέλες.

    Όλα στη γη θέλουν αγάπη και στοργή
    Είμαστε κλώνοι με πεφτάστερα μπλεγμένα μες στα φύλλα
    Της λεωφόρου που μας έρχεται και κατευθύνει
    Τα γάργαρα συμπλέγματα των πανηγύρεων
    Σε κάθε στροφή του δρόμου μες στο δάσος
    Με τα πολύχρωμα πουλιά και τα μαμούνια
    Που φτερουγίζουν μες στα γέλια των παιδιών
    Με τα τζιτζίκια που αγάλλονται στη ζέστη
    Και προκαλούνε στύσεις στους πατέρες
    Και προκαλούνε στύσεις στους υιούς
    Μπροστά στις εξαδέλφες και τις φίλες
    Μέσα στα σμήνη των παλμών των οδοιπόρων
    Πόθοι αγοριών και πόθοι κορασίδων
    Πόθοι ανδρών και πόθοι γυναικών
    Τρούλοι ψηλοί και ουρανομήκεις καπνοδόχοι
    Ζητωκραυγάζουν την ανάγκη των ερώτων
    Μέσα στις πόλεις και τους κάμπους
    Μέσα στα όρη και τα δάση
    Μέσα στους βράχους και τις πέτρες
    Πίδακες της ανέμποδης αναπηδήσεως
    Και πύραυλοι που δεν μαραίνει ο χρόνος την αλκή τους
    Ζητωκραυγές κι ακατανόητα τραγούδια
    Κραυγάζουν την ανάγκη των ερώτων
    Με τα κουτιά τους ανοιγμένα
    Με τα κόκκινα χείλη τους βρεγμένα
    Με τα γαλάζια βλέφαρα ανοιχτά
    Προς τα πελάγη και τον γαλαξία
    Του στήθους και του σπέρματος που αναβλύζει.
    (Α. Εμπειρίκος, Ποιήματα, εκδ. Γαλαξία)

    Ciao signora Christina!

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Change )

Connecting to %s