η ιδεατή πληρότητα της αποψινής νυχτιάς..

Γράφω, σβήνω, γράφω, σβήνω… Χωρίς να ξέρω ειλικρινά ποιες λέξεις αρμόζουν για να αποδοθούν μυριάδες συναισθήματα. Ξάφνου όμως καταλαβαίνω. Είμαι πολύ αφελής για να πιστεύω πως μπορώ με μερικές λέξεις να περιγράψω συναισθήματα τόσο δυνατά που αγγίζουν το απόλυτο. Οι μεγαλύτεροι ποιητές γράφουν στίχους προσπαθώντας να πλησιάσουν αυτό το αίσθημα, οι μεγαλύτεροι τραγουδιστές προσπαθούν με νότες, οι ζωγράφοι με χρώματα.. Εγώ όμως, που δεν είμαι τίποτα από αυτά, που δεν ξέρω καν τι είμαι, παρά μόνο μία κοινή θνητή, τι θα μπορούσα να πω, που δεν έχει ήδη ειπωθεί; Τίποτα, απολύτως τίποτα. Τα λόγια φαντάζουν φληναφήματα για μια καρδιά που νιώθει. Οι λέξεις ανούσιες ηχούν..
Μερικές φορές πρέπει απλά να σιωπούμε μπρος στην απεραντοσύνη του κόσμου. Μονάχα η καρδιά εάν είχε μιλιά θα μπορούσε να αποκαλύψει και να περιγράψει ακριβώς τι θα πει αγάπη και τι έρωτας. Καλύτερα που δεν μπορεί όμως. Ας μην αναλωνόμαστε στα λόγια. Ας αγγίξουμε για λίγο την ουτοπία και ας νιώσουμε αυτή την ιδεατή πληρότητα που τόσο επιζητούμε.
Και όταν βγει το πρώτο φως του ήλιου, ας αφήσουμε τα πάντα να χαθούν. Πλανάστε όμως εάν πιστεύεται πως πραγματικά θα βυθιστούν στο έρεβος από όπου προήλθαν. Θα βαδίζουν πλάι μας σαν φύλακες άγγελοι.
Να το θυμάστε. Για πάντα…ή έστω, για όσο έχουμε καρδιά..

Advertisements

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Change )

Connecting to %s