εν αρχή ην η ελπίδα…

Μέσα στην κενότητα του φαίνεσθαι ας παλέψουμε να περισώσουμε όση ελπίδα μας έχει απομείνει. Ας επιζητήσουμε αυτή την αγκαλιά, που μοιάζει με της μάνας, για να προστατεύσουμε την παιδικότητα που κρύβει η ψυχή μας. Μην αφήνετε να σας κλέβουν τα όνειρα, χωρίς αυτά ο άνθρωπος είναι ένα τίποτα. Δε ζει πραγματικά, δεν αναπνέει, απλά το νομίζει. Πάψτε να παραδίνεστε στη λησμονιά και στην απάθεια και με στωικότητα να αφήνετε τις μέρες να κυλούνε. Γιατί; Τι περιμένετε και παραδίνεστε αμαχητί στην αδράνεια;

Μιλήστε, φωνάξτε, γράψτε, τραγουδίστε, χορέψτε.. Ό,τι μπορεί και θέλει ο καθένας. Μα σας εκλιπαρώ. Πάψτε να περιμένετε το τίποτα και να παραδίνεστε στην αναβλητικότητα του αύριο. Παραμονεύει το εφιαλτικό ποτέ.

Θα φύγουμε από αυτόν τον κόσμο μια μέρα ξαφνικά και θα πάμε πάλι πίσω στη σκοτεινή άβυσσο από την οποία προήλθαμε. Είναι δύσκολο να απαρνηθούμε το φως και να παραδοθούμε στο σκοτάδι. Η αθανασία όμως δεν είναι εγκόσμιο προνόμιο. Απλά μια ψευδαίσθηση που απαντάται μονάχα σε ουτοπίες και όνειρα απατηλά. Τι και αν όμως δεν υπάρχει; Ποιος μας εμποδίζει να την επιζητούμε; Ίσως μέσα από το κυνήγι της, καταφέρουμε μια μέρα να αφήσουμε το στίγμα μας σε αυτόν εδώ τον κόσμο…

Μην απαγκιστρώνεστε από την ελπίδα. Και μην γίνεστε καταδότες των ονείρων σας..
Οι μεγαλύτερες δυστυχίες είναι αυτές…

 

Advertisements

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Change )

Connecting to %s