υπό το φως κάποιου φεγγαριού…

Άκου, άκου! Το κομμάτι μας δεν είναι αυτό που ακούγεται από το πιάνο; Ποιος παίζει; Εγώ έχω σταματήσει εδώ και καιρό. Δεν το πλησιάζω πια. Το φοβάμαι. Δεν θέλει και αυτό να το αγγίζω.

Έχω ακόμη κλειστά τα μάτια μου, ξέρεις. Θυμάσαι τότε που μου ζήτησες για λίγο να τα κλείσω; Πόσο με είχες κάνει να χαρώ. Μόνο να’ξερες.. Νόμιζα πως με περίμενε μια έκπληξη, που δεν ήθελες να δω πριν την ετοιμάσεις. Και έτσι, τα έκλεισα. Πόσο αφελής..

Σιωπή. Από τότε δεν ακούω τίποτα. Ούτε τα βήματά σου, ούτε καν την ανάσα σου. Και είμαι βυθισμένη σε ένα ατελείωτο σκοτάδι. Απλώνω τα χέρια τυφλά στο έρεβος να σε ψάξω, να σε πιάσω. Σου φωνάζω. Ρωτάω εάν ήρθε η λησμονημένη αυτή ώρα να ανοίξω τα μάτια μου ξανά. Απάντηση όμως δεν παίρνω. Σιωπή αδυσώπητη..

Όμως τώρα ακούγεται το κομμάτι μας. Εσύ παίζεις; Σου μιλάω και δεν μου απαντάς. Σου φωνάζω μα εσύ σωπαίνεις. Ξέρεις, το θυμάμαι σαν να ήταν χθες που χορεύαμε αγκαλιασμένοι κάτω από την πανσέληνο. Σήμερα, αγάπη μου, έχει πάλι την ίδια πανσέληνο. Λαχταρώ την αγκαλιά σου, το άρωμά σου στα μαλλιά μου, το άγγιγμά σου πάνω μου. Και τα σημάδια σου, που έχουν ξεφτίσει πια..

Όχι, μην ανησυχείς. Δεν τα ανοίγω τα μάτια μου. Στο υποσχέθηκα εξάλλου μες την αφέλεια της νιότης. Περιμένω να ακούσω τη φωνή σου για να μου πεις πότε μπορώ να ξανακοιτάξω το φως. Μου έχει μπει μια τρελή ιδέα, ιδέες της παράνοιας του σκότους, τίποτα άλλο. Λέει, έφυγες. Με άφησες. Και η έκπληξή μου είναι όνειρο απατηλό. Όχι, όμως, δεν πιστεύω τις σκιές και απαρνούμαι τους ψιθύρους. Εσύ δεν κάνεις τέτοια. Εσύ μ’αγαπάς.. Σε εμπιστεύομαι, σου είχα πει. Και εσύ μου χαμογέλασες. Σαν να το ήξερες. Όχι, εσύ με αγαπάς.Θα έρθεις, θα έρθεις…έτσι;

Γελάω. Τι χαζή, τι ανόητη που είμαι. Χωρίς λόγο ανησυχώ και ματαιοπονώ. Τι με πειράζει λίγο σκοτάδι; Έρχεσαι, είσαι κοντά. Αφού παίζεις το τραγούδι μας από το μέσα δωμάτιο. Και παίζεις τόσο όμορφα. Δεν ήξερα πως έπαιζες και εσύ. Δεν μου είχες παίξει ποτέ τίποτα. Δεν πειράζει. Ίσως είναι μέρος της έκπληξής μου.

Αχ, η καρδιά μου χτυπάει σαν τρελή! Το ξέρω πως έρχεσαι. Και θα είναι όλα υπέροχα. Θα ανοίξω τα μάτια μου, θα δω το όμορφό σου πρόσωπο, θα πέσω στην αγκαλιά σου σαν να μην έχει περάσει ούτε λεπτό και θα αφήσω πίσω μου αυτό το εφιαλτικό σκοτάδι. Εφιάλτης τα λεπτά δίχως εσένα..

Τι όμορφα που παίζεις. Πιο ωραία από εμένα. Πιο μαγικά. Σε φώναζα, όμως σταμάτησα πια. Μπορεί αν σε μπερδεύω, μπορεί ανα σ’ενοχλώ. Παίζεις τόσο όμορφα, αγγελικά πλασμένα τα δάχτυλά σου, που βγάζουν τέτοιον υπέροχο ήχο. Μάλλον δεν θα με ακούς, γιατί ακόμη δεν απαντάς.

Θα περιμένω λοιπόν, με τη μουσική σου να γεμίζει την καρδιά μου.
Λικνίζομαι στις νότες σου και θυμάμαι τις στιγμές μας.

Ξάφνου όμως…στάσου! Δεν μπορεί! Το πιάνο πάνε δύο χρόνια που το πούλησες…
Όσα και τα χρόνια που είμαι νεκρή…

 

Advertisements

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Change )

Connecting to %s