γιατί τόση μοναξιά;

Γιατί είναι τόσο παγωμένες οι ψυχές των ανθρώπων; Πού χάθηκε η ανθρωπιά; Πού είναι η αγάπη; Η στοργή; Η ευτυχία; Αλλά ποιος είπε ότι ο άνθρωπος γεννήθηκε για την ευτυχία… Κρύφτηκαν όλα τα αισθήματα πίσω από τα σύννεφα και δεν φυσάει άνεμος πια για να τα διώξει μακριά… Εγκλωβισμένοι στη ζοφερή πραγματικότητα νιώθουμε τα όνειρα να γκρεμίζονται, να γλιστρούν μακριά. Και δεν μπορεί να κάνει κανείς τίποτα για να τα σώσει…δεν μπορεί να τα προλάβει. Και όμως παρόλα αυτά προχωράμε. Άδειοι, μισάνθρωποι, μέσα στη μιζέρια και στον πόνο. Προχωράμε. Ποιος τολμά να πατάξει τον εγωισμό και να γονατίσει; Να παραδεχτεί πως δεν αντέχει άλλο το κρύο μέσα του; Πως είναι τόσο λίγος στην απεραντοσύνη του κόσμου; Πως είναι μόνος; Άραγε όταν ένας άνθρωπος μονάχος και μια κοινωνία ακόμη πιο μόνη, λέγεται αλήθεια μοναχός; Ο άνθρωπος γεννιέται εγωιστής και πεθαίνει εγωιστής. Προτιμά να περπατάει ξυπόλυτος στη φωτιά, από το να παραδεχτεί πως καίγεται. Ίσως λοιπόν η μοναξιά να του αξίζει. Ίσως να γεννήθηκε για να πεθάνει μαζί της…

-χριστίνα-

Advertisements

6 comments on “γιατί τόση μοναξιά;

  1. itzikas says:

    Δες και μια παλιότερη ανάρτησή μου στο μπλογκ μου για τη “μοναξιά”:

    “Αν είδατε τη μοναξιά ποτέ πίσω από το τζάμι
    να σας απειλεί/ μ’ ένα μαχαίρι σιωπή
    που αργά θα σχίσει το δικό σας στήθος,
    όπως φάντασμα την πόρτα να περνά
    με γελαστά τα εξογκωμένα μήλα
    και να στέκει – / ν’ αγγίζει τα βιβλία σας
    τα πράγματα στους τοίχους
    κ’ ύστερα πάλι εμπρός σας
    μ’ ένα μαχαίρι σιωπή/ να στέκει –
    θα με αγαπήσετε, είναι γυμνό
    σαρώθηκε το μεσημέρι.”
    (Νίκος Καρούζος)

    Η κρίση που βαθαίνει, η φτώχια που μαστιγώνει… Μέρες αχθοφόρες, μέρες μπαϊλντισμένες, καταπτοημένες, μέρες σουγιάδες … Νύχτες που σε πλακώνουν… «Βράδια αράχνης, τι ωραία μυρίζει γύρω η απελπισία»… «Ω καρδιά μου- τρομαχτικότερη σελήνη»…
    Η ανεργία που δεν αντέχεται, το μεροκάματο που δεν βγαίνει, τα έξοδα που τρέχουν, το τραπεζικό δάνειο που κυνηγά να σ’ αφανίσει, τα παιδιά στα σχολικά συσσίτια, η ανάγκη που σου ‘γινε θηλιά, οι φίλοι που σε ξέχασαν, το χέρι της αγάπης που κόπηκε, η ψυχή που πάγωσε, πόρτες που ανοίγουν και κλείνουν, ακούς το ανατριχιαστικό τους τρίξιμο, σφαλούν, διέξοδος καμιά, στο βάθος δεν υπάρχει κήπος… «Δεν έχει πλοίο για σε δεν έχει οδό», «η ομίχλη μπαίνει από παντού στο σπίτι»… «Μακριά, η ζωή… Κι εδώ ραγισματιά πάνω στη θλίψη»…
    Κλείνεσαι, όλο κλείνεσαι, μέσα σου φυλακίζεσαι… Μοναξιά! Καθείς και η μοναξιά του… Η δικιά σου και η δικιά μου, απ’ τη μια μοναξιά στην άλλη, μαύρα πουκάμισα που αλλάζουμε… Μοναξιά παντού, κομμένα με ξυράφι τα ποτάμια μέσα μας…

    Βύρων Λεοντάρης, [Αλλάζουμε μοναξιές]

    “… Από μια μοναξιά σ’ άλλη περνάμε – αυτό είναι όλο,
    αφήνουμε τα χέρια που κρατούσαμε ως τώρα
    (χωρίς να μάθουμε ποτέ μας πως μας είχαν χρόνια πριν
    εγκαταλείψει)
    ζητώντας άλλα χέρια που κι αυτά θα μας εγκαταλείψουν
    – μα τι χέρια να ‘ναι αυτά;
    Τουλάχιστον αυτή τη μοναξιά την είχες συνηθίσει,
    ήξερες πια τους τοίχους, τις γωνιές, να μη σκοντάφτεις στο
    σκοτάδι,
    ήξερες να μην πέφτεις πάνω στις πληγές των άλλων
    γνώριζες τα βήματα του «κανείς…»
    και το συρτό αλύχτημα της επιθυμίας στα σωθικά σου.
    Τουλάχιστον αυτή τη μοναξιά την ήξερες,
    γιατί γυρεύεις άλλη; …»
    (Βύρων Λεοντάρης, Ψυχοστασία, Ύψιλον/ βιβλία)

    «…Η μοναξιά
    η μοναξιά μας λέω. Για τη δική μας λέω
    είναι τσεκούρι στα χέρια μας…»
    (Κατερίνα Γώγου)

    …Κι όμως….
    «πρέπει να (ξανα) βρει ένα νόμισμα η ζωή»… Όρθιος στάσου «μες στη φοβερή ερημία του πλήθους»….
    http://itzikas.wordpress.com/2012/02/03/%CE%B1%CE%BB%CE%BB%CE%AC%CE%B6%CE%BF%CF%85%CE%BC%CE%B5-%CE%BC%CE%BF%CE%BD%CE%B1%CE%BE%CE%B9%CE%AD%CF%82/

    • Τι υπέροχη ανάρτηση! Με άγγιξε το ποίημα του Καρούζου και οι φράσεις της Γώγου. Έχω μια συλλογή από ποιήματά της (‘Ιδιώνυμο’) και την εμπεριέχει τη συγκεκριμένη φράση.
      Δύσκολο πράγμα η μοναξιά…τι ελκύει άραγε μερικούς ανθρώπους τόσο πολύ σε αυτή και δεν τους αφήνει να λυτρωθούν από εκείνη;

  2. itzikas says:

    Ευχαριστώ….
    Τον Καρούζο τον έχω πολύ ψηλά στις ποιητικές προτιμήσεις μου… Η πρώτη “τριπλέτα” για μένα από τους Έλληνες ποιητές είναι: Καβάφης, Σεφέρης, Καρούζος… Δεν ξέρω τι διάβασες από Καρούζο, αλλά ρίξε μια ματιά….
    «…έρημος σαν τη βροχή
    διαβαίνω αγιάτρευτος μέσα στο όνειρό μου
    έχοντας το σακούλι του αναστεναγμού
    κι όλο πηγαίνω
    πηγαίνω στις πηγές.
    Είναι αξημέρωτη νύχτα η ζωή.»
    Νίκος Καρούζος

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Change )

Connecting to %s