αυτά τα χέρια σου..

Αυτά τα χέρια σου μ’αγκαλιάζουν σφιχτά. Με κρατάνε και με προστατεύουν. Σφίγγουν δυνατά το κορμί μου στο δικό σου και μένουμε έτσι όλο το βράδυ. Και εγώ αποκοιμιέμαι στη γλυκιά σου αγκαλιά μα παραδομένη και στην πλάνη.
Αίφνης όμως κάτι με ξυπνά και με τραβά βίαια έξω από τη θαλπωρή των ονείρων μου.  Ο ιδρώτας λούζει όλο μου το σώμα και η αναπνοή δύσκολα βγαίνει από το στήθος. Με σφίγγεις πολύ… και δεν μπορώ να αναπνεύσω…με πνίγεις…
Ένα μειδίαμα που γίνεται γέλιο προδίδει το αγγελικό σου πρόσωπο και φανερώνει το διάβολο που έκρυβες στην καρδιά σου. Γελάς και τα αφτιά μου πονάνε. Ικανοποίηση υπάρχει ζωγραφισμένη στις εκφράσεις σου. Ικανοποίηση που με πονάς;
Σου φωνάζω και εσύ με σφίγγεις ακόμη πιο δυνατά. Με πονάς! Δεν σε νοιάζει. Η αγκαλιά σου έχει γίνει πλέον ανυπόφορη. Με πονάς.. Δεν μπορώ να ξεφύγω από τα δίχτυα σου. Με πονάς. Άσε με, σε παρακαλώ, με πονάς…

Είναι όμως φοβάμαι πολύ αργά πια για παρακάλια…
Το σώμα μου μπορεί να είναι στα χέρια σου, μα η ψυχή μου είναι πλέον μακριά…

 

Advertisements

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Change )

Connecting to %s